K moete éerluk bekenn da k
t nie goe verstoenne
miskien an ze tevele geboft
miskien ak tevele verwacht
Moa r in de boekn zoatn géen bloadn
televiesje wos van plastiek
de vinsters woarn up de meurn geskilderd
en ol de skoovn woarn leeg
In de kléerkastn oengn gén kléern
in t zoetvatje zat r géen zoet
de tegels in batkoamre woarn van karton
en d ulle van de weecee kost nie ommoge
In die mande a nog noois ne noend geleegn
nieverst zat r n prieze
nieskréem in diepvriezre wos van iesomo
en de lucht in slapkoamre koste nie ut
Moa de ernst van de sietuoasje droeng pas
tevulln toet my deure toen da k die bollekes zoage
en k woame biena slicht bie de gedachte
oeveel Zwéenn iervoarn woarn oentmand
maandag 4 augustus 2014
NIE VOE TE LACHN
Pas up voe wie i j bedde ligt
t gevoar is woa da j t minst verwacht
én onderzoekers ondervoendn
Stikt de lucht an uj twuk oort
bereid joe up t ergste vóorn
en droait joe ton voarzichtig omme
U je slapt zie j dood zeggn de minsn
moa éeglijk is t nie voe te lachn
ge zoe t n eestn nie zyn die deure slapt
Ge peist dat t joe nie kan gebeurn
dat n twuk voe films is of voe boekn
Moa ge goa de latstn nie zyn die t teegnkomt
Ne vrimm in bedde is geen rampe
t is geen avance va joe dul t moakn
want ton drom je roare dingn
Dus voa da je n twuk onnoazels doet
zoe j d r beetre nog ne kee up sloapn
geweune voe de zekerheid
Moa let up en zyt voarzichtig
want de wéreld droait geweune deure
ze vol nie stille u j gie slapt
t gevoar is woa da j t minst verwacht
én onderzoekers ondervoendn
Stikt de lucht an uj twuk oort
bereid joe up t ergste vóorn
en droait joe ton voarzichtig omme
U je slapt zie j dood zeggn de minsn
moa éeglijk is t nie voe te lachn
ge zoe t n eestn nie zyn die deure slapt
Ge peist dat t joe nie kan gebeurn
dat n twuk voe films is of voe boekn
Moa ge goa de latstn nie zyn die t teegnkomt
Ne vrimm in bedde is geen rampe
t is geen avance va joe dul t moakn
want ton drom je roare dingn
Dus voa da je n twuk onnoazels doet
zoe j d r beetre nog ne kee up sloapn
geweune voe de zekerheid
Moa let up en zyt voarzichtig
want de wéreld droait geweune deure
ze vol nie stille u j gie slapt
BOEDIEST
Het was de heetste dag van het jaar, de wereld stond in brand en ik werd aan de kassa gevraagd. Daar trof ik een klein stokoud, mager dametje dat me stond op te wachten. Ze droeg een kleedje met een art deco motiefje dat ondertussen zelfs voor onze retrohoek te gedateerd was, en haar hoekige vormen leek te accentueren.
Aan haar knokige hand had ze een sproeituig op wieltjes.
‘Menere, ik é zuk éen tuus zoender wieln moa ké kik nie veel gén macht mée… Dat ier zoe idjoal zyn, moa ‘k moetn ton wel zekers zyn dat ’t nog marcheert, verstoajt?’
Ik knikte en samen liepen we naar buiten, de parking op. Ik pompte een tijdlang, drukte de sproeiknop in maar er gebeurde niet veel. Auto’s reden op en af, het was kort na de middag en het leek of de zon een oud record probeerde te breken. Ik pompte, zweet parelde langs m’n slapen.
‘Pffft, pffft’, deed het ding ineens en er kwam een klein, verlegen straaltje tevoorschijn.
‘Oeie menere…’ zei het vrouwtje geschrokken, ‘’t Is lik manneke Pies!’
We lachten, en ik pompte nog wat verder op. Toen ik de sproeiknop opnieuw indrukte sputterde het ding al iets heviger en ik mikte op een eenzaam sprietje gras dat tussen twee tegels omhoog stak.
‘Goai da oenkruud woater geefn te?’
‘’k Peise da da gesprietje grootn dust ét in die itte.’
‘Nen boediest’, mompelde het vrouwtje.
‘Miskien ne noolvn…’ relativeerde ik.
‘En woarom gene heeln?’
‘Omdak d r ton nevenst zoe n zittn, en nie mée rechte zoe stoan’ zei ik.
Ze keek me peinzend aan. ‘Ge zie gie een bitje lik oe da miene vint wos’, zei ze. ‘Mos da wos wel ne heeln boediest.’
Ik pompte nog een tijdje, drukte de sproeiknop in, en toen begon het toestel plots te sputteren. Het bleken de laatste stuiptrekkingen van vastgekoekt vuil want een mooi vernevelde straal vulde ons gezichtsveld. De aanblik alleen al zorgde voor verfrissing en ik zag hoe haar ogen verheugd oplichten.
‘Allez how, k goan da spel kopen’. We liepen de winkel weer in, en ik leverde het ding af aan de kassa, wenste haar er veel succes mee en maakte aanstalten om weg te lopen. ‘Wachtte’, zei ze, ging in haar handtas en haalde er een envelop uit die ze me toestak.
‘Omda j ne goe kérle zyt’, glimlachte ze.
‘D r zit toch géen geld in é?’ zei ik een beetje beduusd, ‘Want da meuge k nie anvéren…’
‘Je zy gie nog van n goe joar gie! Kben kik moa ne n arme mins wei!' Ze lachte en nam mijn arm vast, alsof ze steun zocht en schudde haar hoofd. 'Ninint, t is een twodde da miene vint olsan bie em adde en nu en ton an n twien gaf dat n teegnkwam. Tis de latste da k nog é.’
Ik nam de envelop in ontvangst maar kreeg op datzelfde ogenblik opnieuw telefoon. Ik zwaaide nog eens naar haar terwijl ik pratend in het toestel verder liep. Toen ik even later in mijn bureau arriveerde bekeek ik de brief die in de envelop stak.
Aan haar knokige hand had ze een sproeituig op wieltjes.
‘Menere, ik é zuk éen tuus zoender wieln moa ké kik nie veel gén macht mée… Dat ier zoe idjoal zyn, moa ‘k moetn ton wel zekers zyn dat ’t nog marcheert, verstoajt?’
Ik knikte en samen liepen we naar buiten, de parking op. Ik pompte een tijdlang, drukte de sproeiknop in maar er gebeurde niet veel. Auto’s reden op en af, het was kort na de middag en het leek of de zon een oud record probeerde te breken. Ik pompte, zweet parelde langs m’n slapen.
‘Pffft, pffft’, deed het ding ineens en er kwam een klein, verlegen straaltje tevoorschijn.
‘Oeie menere…’ zei het vrouwtje geschrokken, ‘’t Is lik manneke Pies!’
We lachten, en ik pompte nog wat verder op. Toen ik de sproeiknop opnieuw indrukte sputterde het ding al iets heviger en ik mikte op een eenzaam sprietje gras dat tussen twee tegels omhoog stak.
‘Goai da oenkruud woater geefn te?’
‘’k Peise da da gesprietje grootn dust ét in die itte.’
‘Nen boediest’, mompelde het vrouwtje.
‘Miskien ne noolvn…’ relativeerde ik.
‘En woarom gene heeln?’
‘Omdak d r ton nevenst zoe n zittn, en nie mée rechte zoe stoan’ zei ik.
Ze keek me peinzend aan. ‘Ge zie gie een bitje lik oe da miene vint wos’, zei ze. ‘Mos da wos wel ne heeln boediest.’
Ik pompte nog een tijdje, drukte de sproeiknop in, en toen begon het toestel plots te sputteren. Het bleken de laatste stuiptrekkingen van vastgekoekt vuil want een mooi vernevelde straal vulde ons gezichtsveld. De aanblik alleen al zorgde voor verfrissing en ik zag hoe haar ogen verheugd oplichten.
‘Allez how, k goan da spel kopen’. We liepen de winkel weer in, en ik leverde het ding af aan de kassa, wenste haar er veel succes mee en maakte aanstalten om weg te lopen. ‘Wachtte’, zei ze, ging in haar handtas en haalde er een envelop uit die ze me toestak.
‘Omda j ne goe kérle zyt’, glimlachte ze.
‘D r zit toch géen geld in é?’ zei ik een beetje beduusd, ‘Want da meuge k nie anvéren…’
‘Je zy gie nog van n goe joar gie! Kben kik moa ne n arme mins wei!' Ze lachte en nam mijn arm vast, alsof ze steun zocht en schudde haar hoofd. 'Ninint, t is een twodde da miene vint olsan bie em adde en nu en ton an n twien gaf dat n teegnkwam. Tis de latste da k nog é.’
Ik nam de envelop in ontvangst maar kreeg op datzelfde ogenblik opnieuw telefoon. Ik zwaaide nog eens naar haar terwijl ik pratend in het toestel verder liep. Toen ik even later in mijn bureau arriveerde bekeek ik de brief die in de envelop stak.
SNOAVENS LOATE
Snoavens loate, in de zoomre,
ut doenker komt en de fabrieken zoemn
Uj j ier en doa ne noto ziet die sloafs zyn luchtn volgt
en je joen erte vastoet uj die moto weer oort uptrekkn
binst da die noane - die wientre zoomre van gén eure wit -
ollekere kroait lik of da de latste ké goa zyn
En ge goatn téleviesje nie ansteekn
wan d r is nietn buutn n polletiek débat
ne kookshow woarin da ze mekoar slichte puntn geevn
n documentaire woarin da ze de minsn in under bloatn zettn
en die machtige filme da j ol ne ké of drie gezien é
En doabie, g oortn téleviesje speeln bij de gebeurs
De katte jankt en kermt e twoasn nie ol te verre
lik of da ze nog nie wit of da ze nu koleirig is of blie
binst da j n mugge wegsloat
te loate
en ge ziet n dikke slekke oenbeweegluk t midn n bankierai
deur de vorig eigenoars nog geleid
En ge verskiet van n twie die lacht
binst da de katte up joene skoat spriengt
en ge kiekt noa de sterrn die vermeezn mé de minute
en woatussn da d r ne vliegre flikkert
noane kroait lik da t normoal is
moest je smoarn ton smoarde je een sigaritte
Moa ge smoar nie en ge kiekt noa t sliemspoar
van die oenbeweeglukke slekke
die nu n héel ende voddre zit
en ge twyfelt tussn Belgacom en Telenet
en ge herinnert joe ommedeké
da t er in de frigo nog ne Duvel zit
ut doenker komt en de fabrieken zoemn
Uj j ier en doa ne noto ziet die sloafs zyn luchtn volgt
en je joen erte vastoet uj die moto weer oort uptrekkn
binst da die noane - die wientre zoomre van gén eure wit -
ollekere kroait lik of da de latste ké goa zyn
En ge goatn téleviesje nie ansteekn
wan d r is nietn buutn n polletiek débat
ne kookshow woarin da ze mekoar slichte puntn geevn
n documentaire woarin da ze de minsn in under bloatn zettn
en die machtige filme da j ol ne ké of drie gezien é
En doabie, g oortn téleviesje speeln bij de gebeurs
De katte jankt en kermt e twoasn nie ol te verre
lik of da ze nog nie wit of da ze nu koleirig is of blie
binst da j n mugge wegsloat
te loate
en ge ziet n dikke slekke oenbeweegluk t midn n bankierai
deur de vorig eigenoars nog geleid
En ge verskiet van n twie die lacht
binst da de katte up joene skoat spriengt
en ge kiekt noa de sterrn die vermeezn mé de minute
en woatussn da d r ne vliegre flikkert
noane kroait lik da t normoal is
moest je smoarn ton smoarde je een sigaritte
Moa ge smoar nie en ge kiekt noa t sliemspoar
van die oenbeweeglukke slekke
die nu n héel ende voddre zit
en ge twyfelt tussn Belgacom en Telenet
en ge herinnert joe ommedeké
da t er in de frigo nog ne Duvel zit
DE FRUSTROATIEBLUES
Ik zyn de skoenstn van de lelukoards
de gezoendstn van de ziekste
oedstn van de joengste
en de joengstn van d oedste
Deen die t langst kan uuthoedn
van dedee zoender fysiek
En deen die noois verloorn ried
ut n zyne gps tenminste vient
Van ol dedee die rappe droenke zyn
deen die t méest kan drienkn
en van ol de droenkoards
deen die t minste drienkt
Verreweg de gelukkigstn
van de oengelukkigoards
en deen met de minste truukn
van ol de foefeloars
Van ol de leugenoars
deen die t minst geloogn eet
nog noois een twien bedroogn eet
en zeker nie noa porno kiekt
Van ol de ertefretters
deen die t minste ertn fret
En van dedee die up n dool zyn
deen die minst verdoald is
Van ol de grote sketeloaters
deen die t minste skeetn lat
de grotsn van de klinste
de meestn van de minste
Kortom: De slimstn van de domste
van de dofste deen die t meeste blienkt
die van ol de tragejans de rapstn is
Anders gezeid: De bestn van de slichtste
de gezoendstn van de ziekste
oedstn van de joengste
en de joengstn van d oedste
Deen die t langst kan uuthoedn
van dedee zoender fysiek
En deen die noois verloorn ried
ut n zyne gps tenminste vient
Van ol dedee die rappe droenke zyn
deen die t méest kan drienkn
en van ol de droenkoards
deen die t minste drienkt
Verreweg de gelukkigstn
van de oengelukkigoards
en deen met de minste truukn
van ol de foefeloars
Van ol de leugenoars
deen die t minst geloogn eet
nog noois een twien bedroogn eet
en zeker nie noa porno kiekt
Van ol de ertefretters
deen die t minste ertn fret
En van dedee die up n dool zyn
deen die minst verdoald is
Van ol de grote sketeloaters
deen die t minste skeetn lat
de grotsn van de klinste
de meestn van de minste
Kortom: De slimstn van de domste
van de dofste deen die t meeste blienkt
die van ol de tragejans de rapstn is
Anders gezeid: De bestn van de slichtste
DROOMN
k Ligge up miene rugge in t ges
en kieke zolang in de zunne
toe dak zworte bolln zie
k loate mien oogn toevolln
en k voele oe da z nog olsan
deur mien vel probeert te groakn
de warmte roazeroad
t ges is fris en kittelt
en k vool in sloape en k drome
da moedre mé een woshandje
zochtjes over mien oanzichte wrieft
en k doe mien oogn oopn
en ’t is noend die in de zunne
an mien verbrande neuze lekt
en kieke zolang in de zunne
toe dak zworte bolln zie
k loate mien oogn toevolln
en k voele oe da z nog olsan
deur mien vel probeert te groakn
de warmte roazeroad
t ges is fris en kittelt
en k vool in sloape en k drome
da moedre mé een woshandje
zochtjes over mien oanzichte wrieft
en k doe mien oogn oopn
en ’t is noend die in de zunne
an mien verbrande neuze lekt
zaterdag 28 juni 2014
VERLANGN
Uze beschoavinge
wuk n curieus mekaniekske is da toch
En zo roar oe da we doaran vast oen
Voaral uj lik ik gelooft da God
versloafd an gokkn is en olles
da ‘oazo moe zyn’ eigenlijk
ne slag in t woater is
We vuln uzne tied mé scole en werk
en zoekn noa een twien voe te deeln
Us bedde, us digitaal tv abonnement
woa da we héel tenn van komm
en spoarn voe n reize in de zoomre
met de vliegre noa n streke
woa da we verdooln
En d r is oltyd een twuk da we nog
tekort én en we meugn ny vergeetn
da we de vuulzakken buten moetn zettn
binst da we diepe vanbinnen verlangn
noa die doagn in t oederlijk uus
toen da we nog gerust woarn
en t wos lik of da w ol olles an
Want by da j nu president van Amerika
of Rusland zyt, de paus, de keuneginne
van Iengland, Brad Pitt of Piet Snot
Olledoage zit je een poar keern
up de pot (uj sjanse ét) en olle
nachende moej sloapen
of anders kom je zot
wuk n curieus mekaniekske is da toch
En zo roar oe da we doaran vast oen
Voaral uj lik ik gelooft da God
versloafd an gokkn is en olles
da ‘oazo moe zyn’ eigenlijk
ne slag in t woater is
We vuln uzne tied mé scole en werk
en zoekn noa een twien voe te deeln
Us bedde, us digitaal tv abonnement
woa da we héel tenn van komm
en spoarn voe n reize in de zoomre
met de vliegre noa n streke
woa da we verdooln
En d r is oltyd een twuk da we nog
tekort én en we meugn ny vergeetn
da we de vuulzakken buten moetn zettn
binst da we diepe vanbinnen verlangn
noa die doagn in t oederlijk uus
toen da we nog gerust woarn
en t wos lik of da w ol olles an
Want by da j nu president van Amerika
of Rusland zyt, de paus, de keuneginne
van Iengland, Brad Pitt of Piet Snot
Olledoage zit je een poar keern
up de pot (uj sjanse ét) en olle
nachende moej sloapen
of anders kom je zot
N DAG DA J NOA T SLACHTUUS GOAT
n Dag da j noa t slachtuus goat
liefst ne maandag of ne diesndag
miskyn ne woensdag of ne dunderdag
moa moest t kunn de vriedag ny
de zoaterdag is slachtuus toe
de zundag zyn de slachters moe
n dag da j noa t slachtuus goat
t oopn da toch ny rint dien dag
en ollesies geen oagelsteenn
da t woait en koed is of gesmoord
of da t juste vree skoan were is
da t meer of dertig groadn is
ne zunneslag de lats n dag
n dag da j noa t slachtuus goat
miskyn da t ne misryt dien dag
miskyn krieg t ne ne plattn band
of da z ne camion in brande skiet
da heel z nen boel de lucht in vliegt
of da n d er ny mé teegn kan
deure sloat up reize goat
n dag da j noa t slachtuus goat
vergét da latste oavendmoal
die sigarette of sacramentn
gén goeverneurs voe noa te beln
gén mins vroagt noa j ne latste wins
en nymand die een graf goa delvn
gén katte die n troan goa loatn
n dag da j noa t slachtuus goat
stoa j up bletjes die an frigos angn
versnyn ze joe van kop toe teen
zo da j gemakkluk in een zakske kunt
of in een komme of een panne
woarin da j in wa beuter brunnt
binst da t sop in under mule lopt
n dag da j noa t slachtuus goat
liefst ne maandag of ne diesndag
miskyn ne woensdag of ne dunderdag
moa moest t kunn de vriedag ny
de zoaterdag is slachtuus toe
de zundag zien de slachters moe
n dag da j noa t slachtuus goat
n dag da j noa t slachtuus goat
liefst ne maandag of ne diesndag
miskyn ne woensdag of ne dunderdag
moa moest t kunn de vriedag ny
de zoaterdag is slachtuus toe
de zundag zyn de slachters moe
n dag da j noa t slachtuus goat
t oopn da toch ny rint dien dag
en ollesies geen oagelsteenn
da t woait en koed is of gesmoord
of da t juste vree skoan were is
da t meer of dertig groadn is
ne zunneslag de lats n dag
n dag da j noa t slachtuus goat
miskyn da t ne misryt dien dag
miskyn krieg t ne ne plattn band
of da z ne camion in brande skiet
da heel z nen boel de lucht in vliegt
of da n d er ny mé teegn kan
deure sloat up reize goat
n dag da j noa t slachtuus goat
vergét da latste oavendmoal
die sigarette of sacramentn
gén goeverneurs voe noa te beln
gén mins vroagt noa j ne latste wins
en nymand die een graf goa delvn
gén katte die n troan goa loatn
n dag da j noa t slachtuus goat
stoa j up bletjes die an frigos angn
versnyn ze joe van kop toe teen
zo da j gemakkluk in een zakske kunt
of in een komme of een panne
woarin da j in wa beuter brunnt
binst da t sop in under mule lopt
n dag da j noa t slachtuus goat
liefst ne maandag of ne diesndag
miskyn ne woensdag of ne dunderdag
moa moest t kunn de vriedag ny
de zoaterdag is slachtuus toe
de zundag zien de slachters moe
n dag da j noa t slachtuus goat
n dag da j noa t slachtuus goat
BEGUNN
k Peis dak joe ton voe n néeste kee gezien é
Ge kéek noa mie moa ge zei ny vele
Ge smoorde sigarettn lik een filmsterre
En kwoare an t zoekn wuk dak koste zegn
En achter een nende droaide je joe omme
en ge kéek n nander kant uut
k Peis dak joe ton voe n twidde kee gezien é
Ge lachte zo skoane moa twos nie noa my
Myn erte sloeg zot en myne moend wos droage
En k wiste dak e twuk moeste zeggn
Moa toen dak nog ne kee keke
woar je ol weg
k Peis n dat joe ton voe n derde kee gezien é
Ge danste lik Nancy uut Sin City
Héeln dansvloer wos voe gy
t wos wienter en kwoare mé de velo
Moa toen dak midn nacht no rus rée
eek nietn van de koede gevoeld
k Peis dak joe ton voe n vierde kee gezien é
k trokke myn stoete schoenn an
En vroege u je twuk wilde drinkn
Gie dronk ne deca want t was te loate voe kaffie
Ge tikte me joen tasse teegn myn glas
en ge lachte en tei zukkn deugd
t Is lange geleen en k weete t nie zeker
moa k peise dat ozoa is begunn
Ge kéek noa mie moa ge zei ny vele
Ge smoorde sigarettn lik een filmsterre
En kwoare an t zoekn wuk dak koste zegn
En achter een nende droaide je joe omme
en ge kéek n nander kant uut
k Peis dak joe ton voe n twidde kee gezien é
Ge lachte zo skoane moa twos nie noa my
Myn erte sloeg zot en myne moend wos droage
En k wiste dak e twuk moeste zeggn
Moa toen dak nog ne kee keke
woar je ol weg
k Peis n dat joe ton voe n derde kee gezien é
Ge danste lik Nancy uut Sin City
Héeln dansvloer wos voe gy
t wos wienter en kwoare mé de velo
Moa toen dak midn nacht no rus rée
eek nietn van de koede gevoeld
k Peis dak joe ton voe n vierde kee gezien é
k trokke myn stoete schoenn an
En vroege u je twuk wilde drinkn
Gie dronk ne deca want t was te loate voe kaffie
Ge tikte me joen tasse teegn myn glas
en ge lachte en tei zukkn deugd
t Is lange geleen en k weete t nie zeker
moa k peise dat ozoa is begunn
NIEZN...
Wuk n two roars
da j ommédekee moe niezn
t Kittelt in je neuze
heel je noaft trekt toape
en t is lik op da j ontploft
hee nie te kiezn
en nog ne kee en nog ne kee
En ge vynt géen vel van de keukenrolle
dus ge voag t mé j nand of
binst da j beskoamd kiekt noa de groend
en vandoa noa ol wie roend joe zit
Lik of da j een twuk gedoan ét da j nie meugt
binst da j were by j positievn komt
en voars doet an wuk da j bezig wos
(Moar éigenluk doet t
verschrikkeluk veel deugd!)
da j ommédekee moe niezn
t Kittelt in je neuze
heel je noaft trekt toape
en t is lik op da j ontploft
hee nie te kiezn
en nog ne kee en nog ne kee
En ge vynt géen vel van de keukenrolle
dus ge voag t mé j nand of
binst da j beskoamd kiekt noa de groend
en vandoa noa ol wie roend joe zit
Lik of da j een twuk gedoan ét da j nie meugt
binst da j were by j positievn komt
en voars doet an wuk da j bezig wos
(Moar éigenluk doet t
verschrikkeluk veel deugd!)
MOA VEUGELTJES TOCH...
Ké j dadde...
U j me ‘t noto zyt
en ge zyt een bitje verstrooid,
allez, nie da j nie uplet,
moa ge zit toch deels mé j gedachtn elders
en ommédekee
een heele zwerme mussn die van lynks komt
en vlak voa j ne noto dukt
en ge fringt, moa nie te geweldig
want miskien zit er ne noto achter joe
die zoe kunn in je gat ryn,
neen, ge fringt lik of
da j up joen teenn lopt
binst da ol joen oar rechte komt
en ge lustert of da j geene bok oort
en ge zegt: ‘moa veugeltjes toch...’
U j me ‘t noto zyt
en ge zyt een bitje verstrooid,
allez, nie da j nie uplet,
moa ge zit toch deels mé j gedachtn elders
en ommédekee
een heele zwerme mussn die van lynks komt
en vlak voa j ne noto dukt
en ge fringt, moa nie te geweldig
want miskien zit er ne noto achter joe
die zoe kunn in je gat ryn,
neen, ge fringt lik of
da j up joen teenn lopt
binst da ol joen oar rechte komt
en ge lustert of da j geene bok oort
en ge zegt: ‘moa veugeltjes toch...’
MIJLADRES
Hei Elvis, ét je nog ookn stuten
mé banann en pindakoas?
Zy je nog nerveus voar n uptreedn?
Woarom pak je joene telefon nie up?
Is t woa da j ne lucht brandt u j in je bedde ligt?
Da je nie kunt sloapn?
Hey Elvis, geloof je nog ookn da je
moe noastreevn woa da j in gelooft?
Eej Priscilla noois bedroogn?
Woarom bel je nie were?
Ge wit toch da dedee die mé joe lachen d r nietn van kenn?
Da ze geen smoake én?
Hey Elvis, ge moet t nie zeggn u j t nie wil zeggn
moa zy j nog ookn zo triestig van joe ma?
Wuk peis je va j ne schoonzeune gewist?
Ej, ortje gie nie noa myn berichtn miskien?
Ge wit toch da j up veel plekkn nog in de living angt?
Da ze joe ny zyn vergeetn?
Hei Elvis, zy ne ké eerlyk,
bestoat er nog n kanse up ne kombek?
Zoe je nog n kostume én woa da j in kunt?
Zeg, eej doa eigelijk wel ontvangste?
Ge wit toch da je voe veel minsen under ne neld wos?
Da je nog ookn under ne neld zyt?
Hey Elvis, a j t ol moetn weetn van te voorn,
gyng je gestopt zyn voe die ploate up te pakken?
Is t woa da je nu ne board ét? Da je vele up café zit
en u j droenke zyt joene broek ofstikt?
Kom zeg ne kee: oe kunn we joe bereiken?
Ee j soms een mijladres?
mé banann en pindakoas?
Zy je nog nerveus voar n uptreedn?
Woarom pak je joene telefon nie up?
Is t woa da j ne lucht brandt u j in je bedde ligt?
Da je nie kunt sloapn?
Hey Elvis, geloof je nog ookn da je
moe noastreevn woa da j in gelooft?
Eej Priscilla noois bedroogn?
Woarom bel je nie were?
Ge wit toch da dedee die mé joe lachen d r nietn van kenn?
Da ze geen smoake én?
Hey Elvis, ge moet t nie zeggn u j t nie wil zeggn
moa zy j nog ookn zo triestig van joe ma?
Wuk peis je va j ne schoonzeune gewist?
Ej, ortje gie nie noa myn berichtn miskien?
Ge wit toch da j up veel plekkn nog in de living angt?
Da ze joe ny zyn vergeetn?
Hei Elvis, zy ne ké eerlyk,
bestoat er nog n kanse up ne kombek?
Zoe je nog n kostume én woa da j in kunt?
Zeg, eej doa eigelijk wel ontvangste?
Ge wit toch da je voe veel minsen under ne neld wos?
Da je nog ookn under ne neld zyt?
Hey Elvis, a j t ol moetn weetn van te voorn,
gyng je gestopt zyn voe die ploate up te pakken?
Is t woa da je nu ne board ét? Da je vele up café zit
en u j droenke zyt joene broek ofstikt?
Kom zeg ne kee: oe kunn we joe bereiken?
Ee j soms een mijladres?
zaterdag 3 mei 2014
BORG
Ze daalde de drie trapjes af terwijl ze met haar hand in de
papieren zak ging en een stuk van een zwaar misvormde paashaas trok.
‘Brave
hond’, zei ze tegen de kleine teckel wiens blik de bewegingen van haar hand met
een onmogelijk te doorbreken concentratie volgde, en het stuk brood tenslotte voorzichtig
in haar bek nam. Ze streelde het dier kort over de rug, en maakte de riem los
van de paal. Sinds het ooit zo pittoreske, kleine bakkerijtje met het
nostalgische interieur kort geleden was vernieuwd en nu een houten,
chalet-achtige inrichting bezat, mochten er geen honden meer binnen.
‘Mens, mens… Wat kun
je da toch graag zien…’
Nu pas merkte ze het stokoude, tengere dametje met het
grijze hoedje op dat mooi aansloot op het gedateerde mantelpakje en rok die zo
laag kwam dat er maar een stukje van de benige enkels prijsgegeven werden. Ze
stond aangedaan naar de kleine hond te kijken.
‘Hebt u ook een hondje?’ vroeg het meisje.
‘Ik heb twee Maltesers gehad, maar ze zijn allebei dood. Wat
heb ik daar van afgezien!’ De bejaarde vrouw slikte de herinnering weg en dwong
zichzelf tot een glimlach op het strak gerimpelde gezicht terwijl ze de ogen
scherp probeerde te stellen door het overtollig vocht met nonchalante, maar houterige bewegingen weg te vegen.
‘En hebt u er niet aan gedacht opnieuw een hond te nemen?’
Het vrouwtje schudde glimlachend maar kordaat het hoofd.
‘Ik ben vijfenzeventig, meisje... Enkele maanden geleden, het jongste maltesertje leefde nog, kwam ik eens thuis uit de kliniek en ze heeft me toen drie dagen compleet
genegeerd.’ Ze keken stilzwijgend naar de rustig kauwende teckel.
‘Mens, wat is dat toch
een mooi hondje… Hoe oud is het?’
‘Acht jaar’ zei het meisje.
‘Geniet er maar zoveel mogelijk van’, zuchtte het dametje
met een weemoedige glimlach, liep de trapjes op en verdween door de uiteen wijkende
deuren.zondag 30 maart 2014
BOD
Een Porche 911, een Porche 356 en een Ford Mustang, allemaal
in een uitstekende staat en op schaal 1/18. Gefabriceerd ergens in de jaren
zeventig.
Een iets kleinere man kwam naast me staan. Hij droeg een
deukhoed en een kostuum dat rond zijn lichaam wapperde.
'OEIE, DA GOAN DIERE ZIEN' brulde hij. Mensen keken
geschrokken onze richting uit. Ik telde twee tanden.
'Als je ze opzoekt op het internet, schommelt de prijs tussen
dertig en veertig euro' zei ik. Hij knikte met een blik die daar niet van
opkeek.
'EN IER? OEVELE KOSTN ‘Z IER?' Een beetje alsof een ploeg
houthakkers een bos neerhaalden met gigantische motorzagen terwijl een trein
het station binnenreed en op het allerlaatste moment uit alle macht remde.
'Startbod is twaalf euro' antwoordde ik. Dit was dan ook het
opbodkastje waar alleen de meer bijzondere spullen in terecht kwamen. Beneden
had ik een houten Boeddha gezet, een groot in hout gekapt beeld. Daarboven
stonden de schaalmodellen. De decadentie
van het westen versus de verlichting van het oosten.
'OWLA!', snauwde de man en greep de Porche 356 vast.
'DOA GOAK NIE LANGE OVER PEIZEN!' Hij schonk me de breedste,
maar minst verleidelijke glimlach die ik ooit kreeg.
'Dat zal niet gaan', zei ik. Hij keek schuin naar me op, nog
steeds glimlachend maar met iets ondeugends in de ogen, alsof ik iets slims had
gezegd.
'Dit is het opbodkastje' zei ik. 'Als er iets speciaals
binnenkomt, houden we dat soms opzij en plaatsen het bij gelegenheid in dit
glazen kastje. We stellen een startbod vast, en na een week kijken we wie het
hoogste tussenbod heeft uitgebracht. Dat vermelden we dan op dit kaartje onder
het startbod, en nog een week later lopen de biedingen af. Dan laten we de
hoogste bieder weten dat het artikel voor hem opzij gehouden wordt.' Hij bleef
me aankijken, het hoofd lichtjes gekanteld, met dat verrassend verfijnde lachje
op zijn zo goed als tandeloze mond. Ik kreeg het gevoel dat ik zonet een grap had verteld waarvan de
clou niet helemaal duidelijk was. Ik kon een zucht onderdrukken en greep
naar de wagen. Het was iets wat hij niet verwacht had waardoor ik het ding gewoon
uit zijn handen kon nemen. De verwondering stond in zijn ogen te lezen.
'WUK GOA JE DOEN TÈ?' raspte hij.
'Dit is het opbodkastje' herhaalde ik, trager nu, en iets luider en duidelijker articulerend want ik vermoedde dat het gehoor van de man er nog
erger aan toe was dan dat zijn gebrul deed vermoeden.
'Op de artikelen die hierin staan moet je bieden.'
'AAH, IS ’T ZUKN TWODDE?!' Hij snoof verontwaardigd alsof hij
aldoor geweten had dat er een addertje onder het gras zat. Ik voelde me een
oplichter terwijl ik het schaalmodel terug in de kast zette.
'EN OEVELE IS TLEESTE BOD?'
'Twaalf euro per wagen' zei ik.
'EWEL, TON GOAK E BOD DOEN! GOAJE ‘T UPSCHRIEVN?' Gedwee nam ik een invulformuliertje.
'Hoe hoog is je bod?' vroeg ik.
'ELF EUROS' blafte hij.
'Maar het startbod staat op twaalf euro' zei ik geduldig.
'MOAR UT ER NIEMAND BIEDT, GOA JE TON NIE BLIE ZIEN MÉ ELF
EUROS?'
Niet opgewassen tegen zoveel nuchter boerenverstand capituleerde
ik, en vulde het bedrag in.
En het was tot mijn eigen verwondering met enige
spijt dat ik twee weken later constateerde dat iemand hem overboden had.
VLIEGN
’t Is idéjoal were voe te vliegn
Een leern kapke up mien ooft
en ne vliegeniersbril up m'n neuze
Miene gordel goe vaste gemakt
en salto’s moakn tussn de wolkn,
mie loatn volln en vlak voa dak
de groend kusse weer uptrekken,
een lange strepe achterloatnd in de lucht
binst dak zwoaie noa de veugels
Verschieten! bie oeveel uzen
d’r nen blauwn rechtoek ligt
en der nevenst: pienkelende meiskes
up ne nindeluksn nantoek
mè olene mo nen zunnebril
woarachter zunder verduken
en een skoon, kort
ofgereen peloeze
voe te lann
Een leern kapke up mien ooft
en ne vliegeniersbril up m'n neuze
Miene gordel goe vaste gemakt
en salto’s moakn tussn de wolkn,
mie loatn volln en vlak voa dak
de groend kusse weer uptrekken,
een lange strepe achterloatnd in de lucht
binst dak zwoaie noa de veugels
Verschieten! bie oeveel uzen
d’r nen blauwn rechtoek ligt
en der nevenst: pienkelende meiskes
up ne nindeluksn nantoek
mè olene mo nen zunnebril
woarachter zunder verduken
en een skoon, kort
ofgereen peloeze
voe te lann
HOUVAST
Ik parkeerde mijn wagen en liep in gedachten verzonken naar de hoofdweg. Sinds de kapster een briefje tussen mijn ruitenwissers stak met het verzoek de ruimte voor het kapsalon aan haar klanten over te laten, zette ik mijn wagen iets verder. Maar eerlijk gezegd begreep ik het niet goed. Er stonden acht of negen huizen, fermettes en kleine villa’s, meestal half-open bebouwingen. De parkeerstrook liep door zover de huizenrij strekte, was openbaar en hierdoor beschikbaar voor iedereen. Voor of naast het kapsalon; eigenlijk maakte het niet zoveel verschil uit waar ik stond.
Maar ik vermoedde dat de kapster onder het knippen graag naar buiten keek.
Het was nog halfduister. De korte wandeling was het enige wat me nog scheidde van een reeks handelingen waarmee mijn dagtaak begon. De poort ontgrendelen. De verschillende toegangsdeuren ontsluiten. Het alarm uitschakelen. De verwarming hoger draaien. De lichten aansteken. Maar eerst nog in het donker kiezen op welk kanaal de radio vandaag de stilte van het ontwakende gebouw mocht verbreken.
De wandeling duurde ongeveer drie minuten. Wanneer ik de hoofdweg bereikte restte nog een kleine tweehonderd meter. Het was een drukke straat, het verkeer denderde voorbij en enkel de lichten even verderop zorgden voor een korte onderbreking. Auto’s, bestelwagens en bussen, maar vooral veel vrachtverkeer.
Ik had het uitgerekend. Ongeveer een op de drie keren dat ik het traject aflegde was er een vrachtwagen die vertraagde en de parking van het slachthuis opdraaide, aan de overzijde van de straat, ongeveer halverwege mijn wandeling langs de hoofdweg.
In de uitsparingen in de zijkanten zag je op verschillende niveaus wit-roze ruggen, onbeschermd en bloot. Stevige, ongehavende ruggen die niet begrepen wat er gebeurde, verstomd afwachtend. Ze voerden een scherpe, doordringende geur met zich mee.
Ik had deze week al twee dergelijke vrachtwagens gezien en ik bedacht dat, statistisch gezien, de kans klein was dat ik er vandaag nog een zag. Ik keek naar de lucht in de verte, naar het trage, onmerkbare wijken van de duisternis. Ik was nog enkele tientallen meters verwijderd van de hoofdstraat.
Het duurde even voor ik begreep wat er gebeurde. Het leek op het jankende knarsen van remmen, maar luider. Een gigantische vrachtwagen die aan het eind van de straat in de opening tussen de huizen tevoorschijn kwam. De gekromde ruggen in de uitsparingen. Het alles overstemmende gekrijs en gehuil, waarna de gebouwen het gevaarte met bijhorende geluid bijna ogenblikkelijk weer opslorpten.
Ik bereikte de hoofdstraat en zag hoe de gillende vrachtwagen de parking van het slachthuis opreed. In mijn hand hield ik m'n sleutelbos, de sleutel van de poort tussen duim en wijsvinger geklemd.
Maar ik vermoedde dat de kapster onder het knippen graag naar buiten keek.
Het was nog halfduister. De korte wandeling was het enige wat me nog scheidde van een reeks handelingen waarmee mijn dagtaak begon. De poort ontgrendelen. De verschillende toegangsdeuren ontsluiten. Het alarm uitschakelen. De verwarming hoger draaien. De lichten aansteken. Maar eerst nog in het donker kiezen op welk kanaal de radio vandaag de stilte van het ontwakende gebouw mocht verbreken.
De wandeling duurde ongeveer drie minuten. Wanneer ik de hoofdweg bereikte restte nog een kleine tweehonderd meter. Het was een drukke straat, het verkeer denderde voorbij en enkel de lichten even verderop zorgden voor een korte onderbreking. Auto’s, bestelwagens en bussen, maar vooral veel vrachtverkeer.
Ik had het uitgerekend. Ongeveer een op de drie keren dat ik het traject aflegde was er een vrachtwagen die vertraagde en de parking van het slachthuis opdraaide, aan de overzijde van de straat, ongeveer halverwege mijn wandeling langs de hoofdweg.
In de uitsparingen in de zijkanten zag je op verschillende niveaus wit-roze ruggen, onbeschermd en bloot. Stevige, ongehavende ruggen die niet begrepen wat er gebeurde, verstomd afwachtend. Ze voerden een scherpe, doordringende geur met zich mee.
Ik had deze week al twee dergelijke vrachtwagens gezien en ik bedacht dat, statistisch gezien, de kans klein was dat ik er vandaag nog een zag. Ik keek naar de lucht in de verte, naar het trage, onmerkbare wijken van de duisternis. Ik was nog enkele tientallen meters verwijderd van de hoofdstraat.
Het duurde even voor ik begreep wat er gebeurde. Het leek op het jankende knarsen van remmen, maar luider. Een gigantische vrachtwagen die aan het eind van de straat in de opening tussen de huizen tevoorschijn kwam. De gekromde ruggen in de uitsparingen. Het alles overstemmende gekrijs en gehuil, waarna de gebouwen het gevaarte met bijhorende geluid bijna ogenblikkelijk weer opslorpten.
Ik bereikte de hoofdstraat en zag hoe de gillende vrachtwagen de parking van het slachthuis opreed. In mijn hand hield ik m'n sleutelbos, de sleutel van de poort tussen duim en wijsvinger geklemd.
zondag 9 februari 2014
TIJD
Ik printte de planning voor de komende dag, en liep de
winkel in. Zonet werd via de microfoon meegedeeld dat de winkel over tien
minuten zou sluiten en de klanten zich nu het beste naar de kassa konden begeven
om af te rekenen. Hoewel het de winkeltekst was die bij de microfoon lag, klonk
het uit de mond van de Indische medewerker eerder als een dreigement. Maar dat
was gewoon zijn manier van spreken.
De onfeilbare, digitale klok wees 17:18 aan, wat betekende
dat de oproep iets te vroeg door de speakers werd gestuurd. Ik controleerde de
toegangsdeur. Hierrond was afgesproken dat deze pas om vijf minuten voor het
doek viel op slot ging. Enkele medewerkers waren de jongste tijd iets te
enthousiast als het op sluiten aankwam. Een schoonheidsfoutje waar wat aan
geschaafd moest worden. Ik begreep het natuurlijk wel; je moet zelf maar eens
een hele dag achter een kassa staan. Maar dat betekende nog niet dat het oké
was. Het kwam er gewoon op aan bij de pinken te blijven.
De deur was nog open.
Ondertussen trok een zekere ergernis in de stemmen van mijn
medewerkers mijn aandacht en ik ging kijken wat er aan de hand was. De laatste
klanten bleken drie dames met een bijna zwarte huidskleur. Ze droegen lange
sjaals die hun hoofden op vernuftige wijze hadden ingepakt en waarvan de
uiteindes enkele keren rond de lange, donkere gewaden zaten gewikkeld die hun
lichamen bedekten. Bij de ene diepblauw, de andere okergeel en de derde felgroen;
pure, heldere kleuren die een bijna vrolijke energie uitstraalden.
Hun verweerde gezichten
bezaten een vermoeide uitdrukking wat zorgde voor een merkwaardig contrast met
die frisse, jeugdige ogen. Ze hanteerden een vreemd taaltje waar niemand van de
kassamedewerkers wijs uit raakte en spraken geen woord Nederlands, Frans of
Engels. Op de winkeltoog stond een grote winkelmand waarin ze de meest
uiteenlopende spullen bij elkaar gesprokkeld hadden. Ze legden de voorwerpen
naast elkaar en namen de tijd om uit te zoeken wat van wie was terwijl ze zich
in een wolk van rust voortbewogen. Uiteindelijk kwamen ze tot een akkoord en kon
het rekenen een aanvang nemen.
Ze leken recht uit een of andere Afrikaanse woestijn te
komen, gewend om maandenlang op water te wachten en grote droogtes te
trotseren. Eigenlijk verwachte ik door het raam in het vallende duister elk
moment enkele machtige koppen van kamelen te zien opduiken, nieuwsgierig peilend
waar hun meesteressen naartoe waren. Ondertussen noteerden ze ook zelf de prijzen
en telden de getallen bij elkaar, tot grote ergernis van het gehaaste kassapersoneel.
Maar de uitkomst was gelijk en geleidelijk aan lukte het om af te rekenen. Tenslotte
waren we bij de laatste dame aanbeland.
Dromerig rekende ze de bedragen bij elkaar en deed alsof de zijdelingse
opmerkingen vol ongeduld en frustratie van het kassamensen niet voor haar
bedoeld waren. En toen schudde ze haar portemonneetje uit op de winkeltoog en
begon het koperkleurige kleingeld te ordenen in kleine groepjes. Ook na een
hertelling kwam ze nog steeds negen cent te kort.
De kassamensen probeerden haar duidelijk te maken dat ze het
beste iets terug kon leggen, maar de dame in kwestie begreep het niet, of vond
het helemaal niet erg, of vond in elk geval niet dat het haar probleem was. De
taalbarrière werkte hierbij in haar voordeel, want ten einde raad en onder druk
van de digitale klok wendde het kassapersoneel zich tot mij, ving opgelucht het
bijna onzichtbare schouderophalen op, en incasseerde toen gelaten het tekort.
‘Ik wist het’, zei de Indiër nadien, ‘ik zij een kwartier
voor sluiting al waarschuwen, want ik ken vrouwen’, hij draaide met zijn ogen, ‘maar
het heeft gewoon geen zin. Altijd is hetzelfde. Altijd hebben zij geld tekort.
Altijd. Niet veel, maar altijd beetje.
En zij kennen geen tijd.’
BRIL
Voor me stonden twee vrouwen. Korte, gedrongen posturen. Ze hadden allebei een asgrijs kapsel waarin magenta de haren oplichtte. Maar ook hun gezichten leken heel erg op elkaar. Enkel hun bril verschilde.
‘Hoe snel kunt u een huis komen leegmaken?’ vroeg de vrouw die de zware brilmontuur torste.
‘Ik zal u het telefoonnummer van de ophaaldienst geven’ zei ik, ‘dan kunt u meteen een datum en een tijdstip afspreken.’
‘Maar het moet wel snel gaan’ zei de vrouw met enige bezorgdheid in haar stem, ‘het huis is verkocht, en dit weekend willen de mensen die erin komen verhuizen.’
‘Het spijt me’ zei ik, ‘meer kan ik niet zeggen maar met de mensen van de ophaaldienst zult u meteen kunnen nagaan wanneer het ten vroegste voor hen lukt. Is er veel om op te halen?’
‘Een huis vol’ zei de vrouw en zocht bij de andere met de lichte montuur om wat ondersteuning. ‘Ja’ vervolgde deze - zelfs hun stemmen waren gelijkend – en ze begon op te sommen: ‘een keukentafel met vier stoelen, keukenkasten, een koelkast, een eettafel met zes stoelen, een dressoir, een drie-zit en twee relaxzetels, een tv, vier slaapkamers…'
‘En alles is nog in een goeie staat?’ onderbrak ik haar.
‘Zeker’ zei de vrouw, ‘maar het is niet nieuw natuurlijk, veel spullen dateren nog van toen wij jong waren, en die twee relaxen hebben we gekocht kort voor vader stierf, weet je nog’ en ze stootte de andere vrouw aan met haar elleboog.
‘Hoe dan ook, het beste wat u nu kunt doen is zo snel mogelijk bellen voor een afspraak maar het zal erom spannen, want het is al woensdag…’ Het was eventjes stil, en toen vroeg ik zacht: ‘Is uw moeder nu ook overleden misschien?’
‘Nee’ zei de eerste vrouw met een glimlach, ‘maar ze gaat morgen naar een rusthuis… en ze weet het nog niet...’
‘Hoezo, ze weet het nog niet?’
‘Nee, we zijn er wel al eens met haar geweest, maar ze vond het er verschrikkelijk en ze wilde er daarna niets meer over horen. Ze vond dat het er stonk, en dat was helemaal niet waar. Je kunt er gewoon niet met haar over praten. Maar ze is nu achtentachtig, en we hebben bericht gekregen dat er een plaats vrij gekomen is en dat wij nu als eerste op de lijst staan, dus mogen we deze kans niet laten schieten’.
‘Maar kan ze nog op eigen benen staan of is ze ziek, of zijn er aanwijzingen dat ze begint te dementeren?’ Ik weet niet wat ik eigenlijk wou horen.
‘Nee, maar ze is bijna negentig en dat is toch geen vrouw meer om alleen te wonen?’
‘Maar hoe gaan jullie dat dan doen morgen? vroeg ik.
‘Daar hebben we lang over nagedacht’ zei de vrouw met de zware brilmontuur. ‘Denk niet dat het gemakkelijk is. Ik heb enkele nachten geen oog dicht gedaan, altijd ben ik ermee bezig…’ De andere vrouw knikte, en vervolgde: ‘We hebben een uitstap gepland. Ze verwacht ons morgenochtend om er met de hele familie op uit te gaan, maar in plaats daarvan brengen we haar naar het rusthuis.’
Ze keken allebei eventjes op naar mijn gezicht, maar wendden de blik daarna op hetzelfde moment weer naar de grond. ‘Ja, we weten het, het is erg maar het kan niet anders…’
‘En het huis is verkocht?’ Ik kon het maar moeilijk bevatten. Stilzwijgend gaf ik hen de folder met het telefoonnummer.
‘Maar het was dan ook ons huis’ zei de andere vrouw die ineens in de verdediging trad, ‘ze heeft het ons meer dan twintig jaar geleden geschonken toen vader stierf zodat als haar iets overkwam er geen successierechten betaald moesten worden. En het is toch niet dat we haar er meteen hebben uitgezet, zoals je toen in gelijkaardige situaties wel eens hoorde. Maar nu zijn we zelf al oude mensen, en wij kunnen haar ook niet meer in huis nemen. En daarenboven hadden we niet verwacht zo snel een koper voor het huis te vinden, maar we hadden het nog maar pas te koop gezet of er waren al een paar kandidaten. Het was nog een hele organisatie om te regelen dat die mensen het huis konden bezichtigen. Maar dat is allemaal goed gegaan, ze heeft er niets van gemerkt.’
Morgen gaat moeder het wel merken dacht ik schamper maar zweeg. Het waren mijn zaken niet, en wat wist ik ervan?
‘Nu zit ze altijd alleen, al haar kennissen van vroeger zijn dood en ze komt het huis niet meer uit. Ze kookt niet meer, en zindelijk op zichzelf is ze ook niet echt… Daar krijgt ze elke dag een warme maaltijd, en leert ze opnieuw mensen kennen.’
‘Ja’ beaamde de andere, ‘en dan hebben wij ook weer wat rust…’
Bezwaard staarden ze naar de grond.
‘Ik wou dat we al enkele dagen verder waren’ zei de ene terwijl ze de folder in haar tas stopte.
‘Ik ook...’ zei de andere, 'ik ook.’
‘Hoe snel kunt u een huis komen leegmaken?’ vroeg de vrouw die de zware brilmontuur torste.
‘Ik zal u het telefoonnummer van de ophaaldienst geven’ zei ik, ‘dan kunt u meteen een datum en een tijdstip afspreken.’
‘Maar het moet wel snel gaan’ zei de vrouw met enige bezorgdheid in haar stem, ‘het huis is verkocht, en dit weekend willen de mensen die erin komen verhuizen.’
‘Het spijt me’ zei ik, ‘meer kan ik niet zeggen maar met de mensen van de ophaaldienst zult u meteen kunnen nagaan wanneer het ten vroegste voor hen lukt. Is er veel om op te halen?’
‘Een huis vol’ zei de vrouw en zocht bij de andere met de lichte montuur om wat ondersteuning. ‘Ja’ vervolgde deze - zelfs hun stemmen waren gelijkend – en ze begon op te sommen: ‘een keukentafel met vier stoelen, keukenkasten, een koelkast, een eettafel met zes stoelen, een dressoir, een drie-zit en twee relaxzetels, een tv, vier slaapkamers…'
‘En alles is nog in een goeie staat?’ onderbrak ik haar.
‘Zeker’ zei de vrouw, ‘maar het is niet nieuw natuurlijk, veel spullen dateren nog van toen wij jong waren, en die twee relaxen hebben we gekocht kort voor vader stierf, weet je nog’ en ze stootte de andere vrouw aan met haar elleboog.
‘Hoe dan ook, het beste wat u nu kunt doen is zo snel mogelijk bellen voor een afspraak maar het zal erom spannen, want het is al woensdag…’ Het was eventjes stil, en toen vroeg ik zacht: ‘Is uw moeder nu ook overleden misschien?’
‘Nee’ zei de eerste vrouw met een glimlach, ‘maar ze gaat morgen naar een rusthuis… en ze weet het nog niet...’
‘Hoezo, ze weet het nog niet?’
‘Nee, we zijn er wel al eens met haar geweest, maar ze vond het er verschrikkelijk en ze wilde er daarna niets meer over horen. Ze vond dat het er stonk, en dat was helemaal niet waar. Je kunt er gewoon niet met haar over praten. Maar ze is nu achtentachtig, en we hebben bericht gekregen dat er een plaats vrij gekomen is en dat wij nu als eerste op de lijst staan, dus mogen we deze kans niet laten schieten’.
‘Maar kan ze nog op eigen benen staan of is ze ziek, of zijn er aanwijzingen dat ze begint te dementeren?’ Ik weet niet wat ik eigenlijk wou horen.
‘Nee, maar ze is bijna negentig en dat is toch geen vrouw meer om alleen te wonen?’
‘Maar hoe gaan jullie dat dan doen morgen? vroeg ik.
‘Daar hebben we lang over nagedacht’ zei de vrouw met de zware brilmontuur. ‘Denk niet dat het gemakkelijk is. Ik heb enkele nachten geen oog dicht gedaan, altijd ben ik ermee bezig…’ De andere vrouw knikte, en vervolgde: ‘We hebben een uitstap gepland. Ze verwacht ons morgenochtend om er met de hele familie op uit te gaan, maar in plaats daarvan brengen we haar naar het rusthuis.’
Ze keken allebei eventjes op naar mijn gezicht, maar wendden de blik daarna op hetzelfde moment weer naar de grond. ‘Ja, we weten het, het is erg maar het kan niet anders…’
‘En het huis is verkocht?’ Ik kon het maar moeilijk bevatten. Stilzwijgend gaf ik hen de folder met het telefoonnummer.
‘Maar het was dan ook ons huis’ zei de andere vrouw die ineens in de verdediging trad, ‘ze heeft het ons meer dan twintig jaar geleden geschonken toen vader stierf zodat als haar iets overkwam er geen successierechten betaald moesten worden. En het is toch niet dat we haar er meteen hebben uitgezet, zoals je toen in gelijkaardige situaties wel eens hoorde. Maar nu zijn we zelf al oude mensen, en wij kunnen haar ook niet meer in huis nemen. En daarenboven hadden we niet verwacht zo snel een koper voor het huis te vinden, maar we hadden het nog maar pas te koop gezet of er waren al een paar kandidaten. Het was nog een hele organisatie om te regelen dat die mensen het huis konden bezichtigen. Maar dat is allemaal goed gegaan, ze heeft er niets van gemerkt.’
Morgen gaat moeder het wel merken dacht ik schamper maar zweeg. Het waren mijn zaken niet, en wat wist ik ervan?
‘Nu zit ze altijd alleen, al haar kennissen van vroeger zijn dood en ze komt het huis niet meer uit. Ze kookt niet meer, en zindelijk op zichzelf is ze ook niet echt… Daar krijgt ze elke dag een warme maaltijd, en leert ze opnieuw mensen kennen.’
‘Ja’ beaamde de andere, ‘en dan hebben wij ook weer wat rust…’
Bezwaard staarden ze naar de grond.
‘Ik wou dat we al enkele dagen verder waren’ zei de ene terwijl ze de folder in haar tas stopte.
‘Ik ook...’ zei de andere, 'ik ook.’
GELUK
Het was een typische zaterdag. Halverwege de namiddag zag het voorste deel van de winkel zwart van het volk. Aan beide kassa’s schoven mensen aan, en ondertussen graaiden kooplustigen tussen de resten die voorgangers hadden laten liggen. Een onophoudelijk gescharrel in de hoop toch iets te vinden, iets waar men onbewust reeds lang naar zocht, een verdwaald hebbeding waar alle anderen overheen gekeken hadden.
Een kleinigheid van grote waarde voor geen geld.
Af en toe veerde iemand overeind, peinzend kijkend naar het voorwerp dat hij of zij vasthield - of dit misschien die unieke, onverwachte vondst kon zijn.
Aan kassa één was een kalende jongeman aan de beurt die een reusachtige bolvormige fles afrekende. Er zat een lichtgroene schijn in het onregelmatige glas waarin de jongen - die gefascineerd keek naar zijn aanwinst - samen met de andere omstaanders, grotesk vervormd weerspiegeld werd. De hem omringende klanten keken bewonderend naar de enorme fles en een man die ik hier geregeld zag en die vaak een aangeschoten indruk maakte, formuleerde een onbegrijpelijke maar hoogstwaarschijnlijk goedbedoelde grap. Een oudere dame wenste de jongen breed glimlachend succes met het ding.
Ik zag hoe hij het kasticket in de fles liet vallen die hij daarna liefdevol in zijn armen nam en ermee naar de deur liep. Mensen keken hem na. Ik wendde mijn blik af, en hoorde zo goed als ogenblikkelijk een gil en tegelijkertijd een ontzettende knal. Ik draaide me om en zag een verbijsterde jongeman die middenin een plas glas stond. Een handvol toeschouwers staarde aangedaan naar de plaats van de ramp.
Ashi slenterde dichterbij met borstel en blik.
Er is maar weinig dat hem van zijn stuk kan brengen.
Ik nam de borstel uit zijn handen en liep naar de jongen. Om het leed wat te verzachten zei ik: ‘Scherven brengen geluk’. De jongen haalde teleurgesteld de schouders op en begaf zich opnieuw naar de uitgang.
Ashi zette het blik dat voorzien was van een lange steel op de grond bij de hoop versplinterd glas. Ik schoof met behulp van de borstel een deel van het glas in het metalen veegblik dat ik bij de steel vasthield en bracht de inhoud naar een glasbak die in een hoek achter de winkeltoog stond.
Toen ik terug liep, zag ik als in slow motion hoe mijn Afghaanse medewerker het kasticket van tussen de resterende scherven viste, en er een korte blik op wiep.
'Scherven vandaag alleen geluk voor winkel brengen', zei hij terwijl ik zoals altijd vruchteloos zocht naar een spoor van ironie in dat gezicht.
Een kleinigheid van grote waarde voor geen geld.
Af en toe veerde iemand overeind, peinzend kijkend naar het voorwerp dat hij of zij vasthield - of dit misschien die unieke, onverwachte vondst kon zijn.
Aan kassa één was een kalende jongeman aan de beurt die een reusachtige bolvormige fles afrekende. Er zat een lichtgroene schijn in het onregelmatige glas waarin de jongen - die gefascineerd keek naar zijn aanwinst - samen met de andere omstaanders, grotesk vervormd weerspiegeld werd. De hem omringende klanten keken bewonderend naar de enorme fles en een man die ik hier geregeld zag en die vaak een aangeschoten indruk maakte, formuleerde een onbegrijpelijke maar hoogstwaarschijnlijk goedbedoelde grap. Een oudere dame wenste de jongen breed glimlachend succes met het ding.
Ik zag hoe hij het kasticket in de fles liet vallen die hij daarna liefdevol in zijn armen nam en ermee naar de deur liep. Mensen keken hem na. Ik wendde mijn blik af, en hoorde zo goed als ogenblikkelijk een gil en tegelijkertijd een ontzettende knal. Ik draaide me om en zag een verbijsterde jongeman die middenin een plas glas stond. Een handvol toeschouwers staarde aangedaan naar de plaats van de ramp.
Ashi slenterde dichterbij met borstel en blik.
Er is maar weinig dat hem van zijn stuk kan brengen.
Ik nam de borstel uit zijn handen en liep naar de jongen. Om het leed wat te verzachten zei ik: ‘Scherven brengen geluk’. De jongen haalde teleurgesteld de schouders op en begaf zich opnieuw naar de uitgang.
Ashi zette het blik dat voorzien was van een lange steel op de grond bij de hoop versplinterd glas. Ik schoof met behulp van de borstel een deel van het glas in het metalen veegblik dat ik bij de steel vasthield en bracht de inhoud naar een glasbak die in een hoek achter de winkeltoog stond.
Toen ik terug liep, zag ik als in slow motion hoe mijn Afghaanse medewerker het kasticket van tussen de resterende scherven viste, en er een korte blik op wiep.
'Scherven vandaag alleen geluk voor winkel brengen', zei hij terwijl ik zoals altijd vruchteloos zocht naar een spoor van ironie in dat gezicht.
Abonneren op:
Posts (Atom)
