TERUG NAAR WALTER

Op vrijdagavond 12 maart 2010 kwam je je jongste boek, ‘Terug naar Walden’, voorstellen in boekhandel De Zondvloed in Roeselare. Nadat ik ‘Brief aan Boudewijn’ las, ben ik een fan geworden, een liefde die met de jaren en boeken enkel toenam. Ten tijde van deze foto werd je 69. Ik nodigde je uit en tot mijn vreugde kwam je langs. Je belde me een week eerder op om af te spreken. Het was niet nodig dat ik een hotelkamer voor je reserveerde in de buurt, je bleef bij een zoon in Gent overnachten.

De avond zelf was je twee uur te vroeg. Je leek onder de indruk van het aanbod en vroeg hoe het liep, en feliciteerde me met de moed die we hadden om met zo’n project van start te gaan. Je was ontspannen en praatte erop los, tot je op je uurwerk keek en besloot dat het tijd was om aan de lezing te beginnen. Je stond scherp en verpletterde de aanwezigen met je humor en scherpzinnigheid, onder je tonnen charisma en klasse. De koffiebar zat mooi vol en het leverde een van mijn mooiste avonden als boekhandelaar op. Dank Walter, ik koester de herinnering aan je bezoek...

TROUWSERVIES

Eerst lijkt het alsof het raam beslaat. Algauw worden de druppels groter, daarna is het uitzicht wazig van de regen.

'Je hebt een nieuwe kabouter', zeg ik, een koffiekop afdrogend. Het oortje is verdwenen; de verwonding lijkt oud maar ziet er nog steeds pijnlijk uit. Ik zet hem naast andere slachtoffers in de kast.

'Waar?' Ze tuurt door het onscherpe vensterglas en schudt dan met haar hoofd.

'Maar nee, ze staan er al jaren.'

“Die daar,' wijs ik, 'met z’n rode jasje.'

Ze staart en fronst alsof ze er niets meer van begrijpt. Dan klaart haar gezicht op.

'Ah! Maar die staat hier ook al een tijdje hoor. Herinner je je nog dat vrouwtje van hier recht tegenover, Zulma? Een half jaar geleden hebben ze haar naar een tehuis gebracht. Vierennegentig was ze. Haar kinderen vonden dat ze te oud was om alleen te blijven. Ze beweerden ook dat ze teveel vergat. Zo waren ze bijvoorbeeld bang dat ze op een dag zou vergeten het gas uit te draaien.

"Alsof er geen veiligheid op mijn fornuis zit", zei Zulma. Ze stond geregeld in haar deuropening om een praatje te maken.

Ze spoelt enkele borden af.

'En ze wilde helemaal niet uit haar huis weg.'

We kijken allebei naar de vloeibare kabouter.

'Maar er bleek toch meer aan de hand. Zo arriveerde ze enkele keren in het warenhuis in haar slaapkleed, en toen ze op zo’n keer niet meer wist waar ze woonde, is de politie er moeten bijkomen.'

Ze laat het water uit de wasbak weglopen.

'Daarna heeft ze me haar trouwservies gebracht. Ze zei dat het nog nieuw was, nooit gebruikt, en dat geen van haar kinderen het wou. Ze vroeg me toen ook of ik voor de kabouter kon zorgen. Die mocht ze niet meenemen.

"Het was de laatste man in mijn leven", zei ze.'

De kabouter ziet er wat bleekjes uit, heeft wellicht te lang in de zon gestaan.

Met een schoteldoek veegt ze het aanrecht af. Ik moet enkele kastdeuren openen voor ik zie waar ze de borden wegzet.

Het geraas neemt toe, we kijken eventjes naar het enthousiasme waarmee de druppels te pletter storten. Even snel bedaart het weer.

'Jullie gaan me daar ook nog steken om van me af te zijn.'

'Ik zou voor de zekerheid in een gewone jurk gaan slapen', zeg ik.

Ze geeft me een stomp.

'Moet je zien,' lacht ze plots opgewekt, 'hoe hij daar staat te blinken!'

De kabouter grijnst ons vanonder een kleine rozelaar toe. Misschien heeft Zulma hem ook gekregen van iemand die naar een tehuis moest.

Ma veegt haar handen aan haar schort af terwijl ze haar tuin overschouwt.

'Je moet toch eens kijken hoe schoon alles glinstert... Een cappuccinootje?'

Ze vult de waterkoker en schept twee lepels Nescafe koffiepoeder in echte cappuccino koppen. Terwijl we wachten tot het water kookt, staren we opnieuw door het raam naar de tuin. Als het toestel begint te brobbelen, giet ze het kokende water bij het poeder en roert eerst in mijn kopje en daarna in het hare.

'Alles is mooier als het regent', mompelt ze, en likt het lepeltje af.

'HET GELUID VAN BREKEND GLAS' OP SPOTIFY

Johan Vandenbroucke peilde tijdens het interview op vrijdagavond, of we er niet aan hadden gedacht om een soundtrack bij het boek te stoppen, aangezien er zoveel muziek in de verhalen kwam kijken. Het toeval wou dat ik een week daarvoor met een lijstje op Spotify was begonnen met songs of artiesten die deel uitmaakten van, of verwezen naar een of ander verhaal. Met 'Rote Rosen' van Freddy Breck en 'Rozen voor Sandra' van Jimmy Frey natuurlijk, maar verder ook met The Kinks, Prefab Sprout, Dr. Feelgood, Van Morrison, Nick Lowe, M. en Bob Marley + de openingsdeuntjes uit series zoals Derrick, Bonanza, Star Trek of The A-Team...

Voor de liefhebbers, klik op de afbeelding om naar de lijst te gaan:

ZIMMERMAN: WISH YOU WHERE HERE

In de wereld van Sofie draaiden ze gisteren wonderlijke, melancholische muziek, ik was aan het werk en om de zoveel tijd bereikten flarden mijn gehoor en vandaar ging het recht naar mijn hart. Het was nieuwe muziek, ik wist zeker dat ik ze nog nooit had gehoord en toch kwam ze me heel vertrouwd voor, het klonk hartverscheurend en troostrijk tegelijk, het magnetiseerde en betoverde me en tenslotte, toen Sofie de plaat drie kwartier later afkondigde, meende ik de naam 'Zimmerman' te horen.

Nu heb ik het opgezocht en het is inderdaad de nieuwe plaat van Simon Casier oftewel Zimmerman. Het nummer heet 'Wish You Were Here', duurt 46 minuten en het is een elegie, opgedragen aan zijn oudere, overleden broer Wannes die hem ooit gitaar leerde spelen. Simon heeft zijn tekst gebouwd rond de zin 'Wish You Were Here', naar het gelijknamige nummer van Pink Floyd waar Wannes een grote fan van was, en dat hier nu een heel nieuwe betekenis krijgt.

Soms luister je naar percussie en bas, af en toe aangevuld met piano. Er is bugel, het blaasinstrument dat Adolphe Sax ontwierp toen hij op zoek was naar iets als een trompet maar met een zachtere klank, je hoort keyboards en strijkers. Simon heeft ook steeldrum leren spelen, wat voor een heerlijk, jazzy intermezzo zorgt. Op het eind lijkt het - ergens in de achtergrond - alsof hij David Gilmour voor een zacht fluisterend gitaarpartijtje heeft ingehuurd om dan uiteindelijk over te gaan tot een ontroerende finale.

Het is een droevig verhaal vol gemis, het deint op en neer als de zee, met, waar woorden tekort schieten, instrumentale stukken, nu eens spaarzaam, en dan weer openbarstend, groots en weelderig. Droevig maar ook troostend en bemoedigend.

En het is prachtig.

COMBE SAINT HIRICE

We liggen onder oude balken te luisteren naar de vogels.

'Je zou thuis zo'n wekker moeten hebben', zegt ze.

De wind speelt een subtiel spel met de metershoge bamboe waarvan we het gebladerte door het openstaande dakraam kunnen zien. Het gezang is vlakbij en tegelijk ver weg, klinkt monotoon of schril, is nauwelijks hoorbaar of heel luid, wordt plots onderbroken door geklop van snavels op stammen waarna opnieuw een anarchistische symfonie van Orchestra Kakofonie losbreekt.

's Middags horen we hoe de krekels het volume langzaam opvoeren, ze zijn ondertussen al wat opgewarmd maar komen pas echt op dreef in de late namiddag, als de vogels er hoorbaar verbouwereerd steeds meer het zwijgen toedoen, uitgezongen lijken.

Het klinkt als het geblaf en gejank van een hond maar we kijken naar een hert dat tussen de bomen tevoorschijn komt, met wilde zigzag sprongen een kniehoog grasveld oversteekt en in het groen aan de einder verdwijnt, 'Oehoe!' roept een uil.

Dat, en het gespetter van water in het meer als er een vis opspringt en geknetter 's avonds laat, van hout dat verteerd wordt door vuur: meer valt hier niet te horen.

En geen mens die er aan denkt om een deur te sluiten.

Combe Saint Hirice

IK HOU VAN U

 Dag Stijn,

ik las het artikel in de Humo over de invloed van artificiële intelligentie op de muziekwereld waarin je vertelt over de tekst van Noordkaap's 'Ik hou van u'. Ik heb je onlangs op tv hetzelfde zien zeggen. 

Sinds het verschijnen en de jaren daarna heb ik het nummer als dj op café en op feestjes zot gedraaid. Het verenigde noord en zuid, oost en west en jong en oud - kortom, alle aanwezigen - in het holst van de nacht, liet ons uit volle borst meezingen en deed ons in vrede uiteen gaan. 

Ik heb er fantastische herinneringen aan en het is mijn favoriete smartlap, wat zeg ik, eentje dat ze op mijn begrafenis mogen draaien! 

En het is dan ook iedere keer een steek in mijn hart als ik lees of hoor hoe je de tekst van het nummer smalend neerhaalt en je er zelfs een beetje voor lijkt te schamen… Terwijl, echt, misschien ben ik de enige maar ik heb het altijd eerder als een spontane, ongekunstelde ode aan de liefde en de vriendschap, aan de natuur en moeder aarde en aan het leven zelve gevonden. Dus, voor al je fans die het nummer in hun hart dragen: zou je er voortaan wat liefdevoller over kunnen zijn? Please?

KERSTCONCERT

Het goot water terwijl we Brussel met de stroom mee naderden, links en rechts wazige auto's en vrachtwagens onder wiens wielen het water ononderbroken opspatte, de ruitenwissers zwiepten nerveus heen en weer. We arriveerden kort na de middag en parkeerden in de buurt van het Koninklijk Paleis. Vandaar ging het verder te voet naar de 'Pois Chiche', een Libanees eethuisje iets verderop die de vijfsterren recensies op Google alle eer aan deed.

Het bleef regenen, ook toen we nadien naar het KMSKB gingen kijken naar de speelse interpretatie in papier mache van kunstenares Isabelle de Borchgrave op de leefwereld van Frida Kahlo.

Het speciale aan de twee speciale koffies in de koffiebar vlakbij was dat ze heel gewoon naar koffie smaakten, samen negen euro kosten en dat er niet eens een koekje bij lag. Maar de bediening keek zo nors dat we niet durfden te klagen.

Daarna liepen we gehaast, want het water kwam met bakken uit de lucht vallen, terug naar onze bestelwagen. Zij kroop in de laadruimte en ik in de cabine vooraan, en we verwisselden onze vrijetijdsoutfit voor stadskledij zoals op de uitnodiging als dresscode aangegeven stond.

Agenten regelden het verkeer in de gutsende regen bij de parking op het Paleizenplein en lieten de genodigden op vertoon van de parkeerkaart oprijden. We plaatsten onze bestelwagen op de aangegeven plaats en liepen met gejaagde pas door de brede, met kasseien belegde laan die naar de kolossale voordeur leidde terwijl we de reusachtige kerstboom links van ons bewonderden. Lakeien wezen ons de juiste richting aan, onze overjassen kregen een onderkomen in de koninklijke vestiaire en plots schreden we door reusachtige hallen vol eeuwenoude ornamenten en antieke taferelen, imposante ruimtes met enorme luchters en prachtige bouwkundige elementen en kwamen tenslotte in de troonzaal terecht waar ons een plaats toegewezen werd.

'Deze klapstoelen werden nog door Leopold II begroot', mompelde ik, waarna ze verrast aan de stof voelde en naar mijn grijnzende gezicht keek.

'Ik was er weeral mee weg', zei ze. Maar het had gekund, want kort geleden had ik naar Johan Op de Beeck's beklijvende podcast over de tweede koning der Belgen geluisterd en oreerde daar nu te pas en te onpas de meest merkwaardige wetenswaardigheden uit.

We staarden naar de vele sprankelende lichtkronen boven ons en bedachten dat het in vroeger tijden bijna onmogelijk geweest moest zijn om deze gigantische ruimtes te verlichten, laat staan te verwarmen. We telden ruw geschat vijfentwintig stoelen per rij en zo'n twintig rijen, goed voor zo'n vijfhonderd aanwezigen.

'Er zijn er die blijkbaar nog een mooiere brief aan de koning hebben geschreven', zei ze en wees op de vele genodigden die op een gereserveerde plaats voor ons plaats mochten nemen.

Discreet opgestelde mannen in stijlvolle kostuums konden door het stel spiedende ogen boven de gespierde torso's moeilijk verhullen dat er een veiligheidsagent in hen schuilging. Een jonge vrouw beklom breed glimlachend het podium, verwelkomde ons, deed het programma van de avond uit de doeken en kondigde en passant de komst van de koning aan die eventjes later zijn intrede deed in het bijzijn van de koningin en de koningskinderen. Ook Laurent en zijn eega waren van de partij. Het vorstelijke gezelschap werd verwelkomd met een groot applaus en ging zitten. Daarna verschenen de muzikanten ten tonele; Dirigent Bart van Reyn wees het orkest feilloos de weg doorheen het Concerto grosso in G minor 'Fatto per la Notte di Natale', Op.6 No.8 van Arcangelo Corelli, het Concerto for 2 Violins in A minor, RV 523 van Antonio Vivaldi en diens Gloria in D major, RV 589 om af te sluiten met een drietalige versie van Franz Xaver Gruber's Stille Nacht, heilige Nacht, H.145 - het is allemaal in het programmaboekje terug te vinden.

Jonge veelbelovende solisten verschenen, lieten een staaltje van hun virtuoze kunnen zien en bolden het weer af onder een luid applaus en we zouden nadien allebei beamen dat we tijdens het een uur durende kerstconcert meerdere keren hadden moeten denken aan haar vader die een grote liefhebber van Vivaldi was geweest. In betere tijden keek hij op kerstdag steevast naar het kerstconcert en zou ongelofelijk trots geweest zijn, en waarschijnlijk ook een beetje jaloers.

Uiteindelijk, na een oorverdovend applaus, bleek de voorstelling ten einde. De koninklijke familie veerde op en verliet de ruimte, prins Laurent moest voor het oog van de aanwezigen nog iets kwijt aan de dirigent en verdween daarna in het spoor van het gezelschap.

De lieftallige juffrouw kwam ons nog eens bedanken voor onze aandacht en nodigde ons in naam van de vorst uit op een receptie. De hele zaal kwam log overeind en begon in de richting van De Grote Galerij te schuifelen, een galazaal waar lange tafels de meest uiteenlopende lekkernijen torsten: opeengestapelde, delicate en verfijnde zoetigheden. De als kunstwerkjes ogende gebakjes waren een streling voor het oog maar pas bedoeld voor straks want een klein legertje jonge obers met plateaus vol dranken en hapjes op witte handschoenen stormden op ons af en sleepten dienblad na dienblad voedsel en drank aan om de nieuwsgierige honger naar verfijnde smaken van de honderden aanwezigen te stillen.

We werden getrakteerd op de meest kleurrijke en smakelijke hapjes, terrines, kroketjes en geroosterde broodjes met allerlei bereidingen, mousses of gerookte delicatessen, truffel of kaviaar. Wie dat wou kon tot onze verbazing naast water, fruitsap, cola of champagne ook genieten van een glas tomatensap.

De receptie strekte zich uit tot in De Spiegelzaal waar we het omstreden werk van Jan Fabre bewonderden waarvoor hij twintig jaar geleden een kleine anderhalf miljoen Thaise juweelkeverschildjes in een kroonluchter en de plafonds had verwerkt om in 2011 te verklaren dat er voor de oplettende toeschouwer ook giraffenpoten, vissen, afgekapte handen en twee doodshoofden in terug te vinden waren, netjes weggemoffelde kritiek op het koloniale verleden van België en ik vroeg me af of het gebruik van dieren in een kunstwerk niet verboden moest worden.

We namen enkele foto's voor als de twijfel straks toesloeg en we ons af zouden vragen of dit alles wel echt gebeurd was.

Ondertussen had ook de koning zich tussen de genodigden begeven. Hij maakte een ontspannen indruk, alsof hij zich hier thuis voelde. Overal stonden mensen te wachten, hopend op een praatje en we besloten rechtsomkeert te maken. Het was mooi geweest en onze twee poezen zouden inmiddels al humeurig zitten wachten. We liepen naar onze wagen, het regende nog steeds en langzaam verwijderden we ons terug uit het centrum van onze hoofdstad.

'Toch mooi dat ook Jan Modaal de kans krijgt om een dergelijk evenement bij te wonen', zei ze. Ze had gelijk; ondanks de aangepaste kledij vielen we op, wij en al degenen die zich toch wat onwennig voelden bij zoveel pracht en praal. We reden de tunnel in, maakten een grote boog rond de Koekelberg Basiliek, kwamen weer boven en snelden met 'Cruel Country' - de meesterlijk laatste van Wilco - terug naar onze dierbare stulp.

FEIK NJOEWS

 Ze is er. Het resultaat van wat we samen het beste kunnen. We, dat zijn Tom Denolf, Wim Wallays, Steven Duyck en ikzelf onder de noemer TuRF. Ze, dat is onze plaat, 'Feik Njoews', die in de Gam Studio opgenomen werd, die magische plek waar de geesten van Marvin Gaye en Chet Baker nog steeds rondwaren en seismologen vreemde trillingen in de Ardeense aarde registreerden toen Millionaire er een tijdlang verbleef. We wilden niet zomaar wat nummers bij elkaar harken maar hebben de ideeën laten rijpen en eraan gesleuteld en geschaafd tot, naar ons gevoel, alles perfect was. Kristof Maes van Closed Session Recording Studio heeft onze plaat gemixt.

Straks staat ze op Spotify, maar voor de liefhebbers van het echte werk is er ook een kleine oplage op vinyl met een uitklapbare hoes en de teksten op het inlegvel. We hebben er lang op moeten wachten, maar ziet, hier is ze, nog net op tijd om het jaar mee af te sluiten.

Moeten we nog zeggen dat we er apetrots op zijn?

ALLE DOVEMANSOREN TEN SPIJT

 Ooit een interview gedaan - ergens halverwege de jaren negentig - voor RifRaf met deze kanjers! Wat blijft: drie betoverende schijven waarop allerlei lekkers dat hier nog geregeld door de boxen schalt en dat, alle dovemansoren ten spijt, behoort tot het beste dat de Belgische muziek heeft voortgebracht!

(En sorry meneer n docteur!)

RIK AERTS

Gisteren na het concert van Raymond, terwijl Brugges mooiste omringd werd door het vrouwelijk schoon - dat net nog uit de bol ging op de dansvloer - voor selfies en handtekeningen, de moed verzameld om eens op de schouder van Rik Aerts te gaan kloppen, al eeuwenlang met tussenpozen gitarist bij de grootste bek van Vlaanderen maar eveneens, niet te vergeten, een van de bezielers van The Bet dat in de vroege jaren tachtig, ondanks twee mooie plaatjes en enkele fantastische singles zoals het onvergetelijke 'Don't Talk To The Liar', onder de radar bleef en terug in de nevelen verdween. Maar hij wordt vandaag terecht bij het kruim van de Belgische gitaristen gerekend en zorgt nog steeds voor de kers op de taart, zoals gisteravond, tijdens, om maar iets te noemen, die bloedstollende solo in 'Meisjes'.

Het was donker aan het worden en mijn gelegenheidsfotograaf Wim, eveneens grote fan van Rik en gitarist van TuRF, trilde van pure emotie…

JUUL KABAS

Juul Kabas is niet meer. Hij stierf aan een hartaderbreuk in zijn slaap naast zijn vrouw in bed en werd 77, zoals mijn vader.

Juul was lang geleden een grote ster bij ons in huis. Toen ik twaalf was scoorde hij zijn tweede grootste hit met ''t Zijn zotten die werken'.

Dankzij Radio Tornado, voluit: 'Totale Ontspannings Radio Naast Alle Dagelijkse Onderrichtingen', kwam het nummer meerdere keren per dag in onze huiskamer langs. Luisterend naar de tekst knikten we instemmend naar elkaar, onze eensgezindheid kon niet groter zijn.

Dus gingen we kijken toen hij in 1979 in de buurt optrad. Ik weet er niet zoveel meer van, maar doordat er een foto van bestaat herinner ik me wel nog het moment dat we van vader naar het podium moesten voor een momentopname. Af en toe bladerden we nadien in moeders fotoalbum en het was altijd met enige trots dat we eventjes bij Juul & wij bleven hangen.

Er valt ook meer te zien dan je op het eerste zicht zou denken:

-Links mijn broer Andy, rechts mijn zus Nancy, allebei gebiologeerd door het fenomeen. (Mijn jongste zus Nele verschilt twaalf jaar met ik die de oudste ben, dus vertoeft ze hier wellicht nog in moeders veilige buik, haar grootse entree voorbereidend.)

-Enkele glazen Akila pils - van de in 2002, na 125 jaar, verdwenen brouwerij Louwaege uit Kortemark - eentje met nog een klein beetje en de rest reeds zonder kol.

-Bloemetjesbehang, alsof we eigenlijk in iemands woonkamer zitten.

-Een deel van een klassieke gitaar links op het podium en ernaast een saxofonist die een das draagt.

-Een accordeon die ligt te wachten en rechts, een lijfwacht die aan de toetsen zit; daarachter, half zichtbaar, een tas waarin een thermos koffie en wat boterhammen.

-Een presentator druk gesticulerend op de achtergrond, die een microfoon vasthoudt met een rode bol.

-Een bladmuziek standaard en flitslicht dat weerspiegelt in de verschillende statieven.

-Wij, alle drie met lange witte kousen in sandalen, waarboven blote billetjes en beentjes.

-Ik, die glunderend voor me uit staar.

-Juul, begin de dertig pas, met de kenmerkende stofjas, sjaaltje en pet 'L Van Impe', die breed lachend naar mijn moeder kijkt,

die afdrukt.

LUCIFERIAN TOWERS

Gisteren, op Atelier in Beeld, ik heb het al enkele keren gehoord maar het is toch altijd weer even opkijken als ze het opnieuw aan iemand uitlegt: 'Waarover dit werk gaat? Ja… Eigenlijk een wat somber werk hoor. Wil je het toch weten? Het is geïnspireerd op een gravure van Hans Witdouck die de volledige scène toont van de kruisoprichting door Rubens, maar het tafereel wordt bevolkt door andere wezens en figuren. Ook de setting is aangepast. De verdorvenheid van de mens staat centraal, de decadentie, met hoe weinig respect we omgaan met de wereld, de dieren, de natuur. Een grimmig toekomstbeeld waarin de mens zich alles toeëigent, andere soorten uitbuit, naar zijn hand zet.' (Wijst op de ruiter bij de paarden) 'De bedrieger die zich vermomt, anders voordoet, boven de rest stelt, dood en verderf zaait en enkel een spoor van vernieling achterlaat terwijl alles om ons heen met verstomming toekijkt…' (Lacht) 'Gezellig hé? Nog een mooi muziekje voor erbij en niet bang zijn om de volume knop open te draaien: het een kleine acht minuten durende 'Undoing a Luciferian Towers' van Godspeed You! Black Emperor. Ken je dat? Wacht, ik ga het direct eens afspelen...'

LA BUTTE AUX BOIS

Gisteravond in Lanaken in La Butte aux Bois een kunstveiling bijgewoond ten voordele van Oekraïne. Er werden verschillende werken geveild waaronder de twee beelden die Greet voor de veiling beschikbaar had gesteld. Het leverde een bonte avond met enkele pakkende getuigenissen op, en veel fijne ontmoetingen waarbij nog maar eens opviel dat er aan de meeste kunstenaars toch een serieuze vijs los zit. Gelukkig maar!

Veilingmeester was Stijn Meuris, die goed op dreef was en de ene oneliner na de andere uit zijn pet toverde, en aan wie er misschien wel een gedreven houtbewerker verloren is gegaan, getuige het enthousiasme waarmee hij te pas en te onpas met de hamer sloeg

EDEN

Vanaf 23/02 tot 21/05 organiseert VZW DE WEKKER het kunstenfestival Eden in de Roeselaarse binnenstad. Voor de gelegenheid maakte Greet 'The After Party' (zie foto), een al even lieflijk als luguber schouwspel. Daarnaast kreeg ik de volgende vraag voorgeschoteld: 'We willen de partners van de kunstenaars vragen om hun partner voor te stellen als kunstenaar-mens. Onder andere ook de vraag wat zijn, haar, jullie Eden ( droom, paradijs, goed leven,...) is.'

Als je al zo lang met iemand samen bent, komen de woorden als vanzelf…

Ze was 22 toen ik haar leerde kennen en verre van een doetje; tussen stoere bouwvakkers stond ze op hoge stellingen aan de kust om in hevige wind flatgebouwen te schilderen. Maar evengoed voerde ze restauratiewerk uit in het Chinees paviljoen, het stadhuis in Brussel of het koninklijk paleis.

Als ik daarop terugkijk, valt me op hoe trouw ze al die jaren gebleven is aan zichzelf, veel is ze in al die tijd niet veranderd. Een fantasierijke speelvogel met een grote werklust en een nuchtere, onverbloemde kijk op de wereld. Persoonsverheerlijking kent ze niet; ze heeft respect voor wie dat toekomt maar ze heeft geen idolen. Ook goed om te weten: ze is niet lichtgeraakt, maar als je haar kwetst zal ze het niet snel vergeten.

Eén van de eerste dingen die ik van haar leerde: behalve een huis koop je niets wat je niet in één keer kunt betalen. Door afbetalingen word je een slaaf van jezelf.

Je doet haar geen plezier met een boeketje bloemen, want ze begrijpt niet waarom je iets moois doodmaakt enkel en alleen om het een paar dagen in een vaas te kunnen zetten. Juwelen of make up: het betekent niets voor haar, het is alleen maar uiterlijke schijn. Ze heeft enkele handtassen, maar die heeft ze zelf gemaakt. Ze weet wat ze wil en dan, als het enigszins mogelijk is, doet ze of maakt ze het zelf - vol overgave - zoals met alles waaraan ze begint.

Ze is een natuurtalent, heb ik dat al gezegd? Ze kan alles, het is echt waar! Zolang ik haar ken is ze nog nooit iets uit de weg gegaan. Ze richt tuinen in, verbouwt huizen. Het is het tweede huis waarin ik met haar woon. Ieder huis wordt grondig aangepakt, opnieuw ingericht, in fasen natuurlijk want ook al doe je het meeste zelf, alles kost handenvol geld en haar vader is geen minister. Trouwens, die van mij was dat ook niet. We hebben zoveel mogelijk zelf gedaan.

Maar zij is een heel stuk veeleisender dan ik. En ze is vooral streng voor zichzelf. Ze verbouwt het huis en decoreert het. Ze werkt alles meteen af, want wat je laat liggen komt er niet meer van. Ze ziet een verbouwing ook als een soort kunstwerk, maar dan eentje waar je in kunt wonen.

Deuren installeren. Muren metsen. Kasten, tafels, bankjes maken… Je kunt doen alsof het moeilijk is maar je maakt haar niets wijs. Zelfs ons servies heeft ze zelf ontworpen.

Voor de volledigheid; ikzelf kan bijna niets van dat alles.

Daar bovenop is ze ook nog eens een perfectionist: ze maakt het, en wanneer het niet goed is maakt ze het opnieuw. Tot het perfect is.

Ze heeft er een hekel aan dat ze zo'n strever is; veel liever was ze een broekveger geweest maar wat doe je eraan als het in je bloed zit en je ook nog eens zo bent opgevoed? Je moet het doen met wat je gekregen hebt en daar heb je je bij neer te leggen.

Bezoekers zeggen soms dat ze geluk heeft met zo’n sfeervol en geriefelijk groot atelier thuis. Maar opnieuw, ze heeft het niet cadeau gekregen maar alles zelf gedaan. En wat ze niet zelf kon heeft ze bekostigd met haar beeldhouwwerk, ze is daar heel principieel in.

Verbouwingen, we hebben ons deel gedaan. Het was eventjes doorbijten maar ik ben de laatste om te klagen want hiermee heeft ze ons huis, onze tuin met atelier, zo naar ons hand gezet dat het ons eigen paradijs geworden is. We zijn graag thuis, we hebben er alles, we doen er geen vlieg kwaad en te aanwezige spinnen worden voorzichtig buitengezet.

Het is een eeuwigheid geleden dat wij nog op reis gingen.

Haar atelier is ondertussen haar wonderkamer geworden; alles is er mogelijk. De ideeën borrelen er op, de meest waanzinnige wezens komen er tot leven. Als ze met een beeldhouwwerk bezig is, gaat al haar tijd daar naartoe. Het is een gevecht dat ze levert en al de rest moet wijken. Op de dagen dat ze thuis is, doet ze haar werkschort aan en vertrekt na het ontbijt naar haar atelier. En daar blijft ze de hele dag. Soms kom ik eens kijken en zie dan hoe gepassioneerd ze bezig is. Het is heerlijk om te zien. ’s Avonds ga ik er voorzichtig binnen met een aperitiefje. Dan schrikt ze dat het weeral zo laat is.

Wij hebben geluk, we moeten geen spullen kopen om ons goed te voelen. Zij maakt een beeld, ik schrijf een stukje.

Ze is ook een geweldige kok, ik overdrijf echt niet; wie vroeger, toen wij het nog runden, in ons eetcafé - het Walhalla - langkwam kan dat alleen maar beamen. Vandaag begeleidt ze een creatief atelier. Het is een parttime job. Ze heeft dat nodig zegt ze: zonder die input zou de output niet hetzelfde zijn. Zo speelt ze elke dag; tekent, schildert, bedenkt conceptueel werk. Maar haar passie ligt in het beeldhouwen. En het liefste grote stukken: ze last een skelet in metaal waarrond ze het beeld met klei opbouwt waarover dan weer een mal komt zodat ze kan beginnen gieten, vaak maandenlang werk, veel slepen en sleuren. Je vraagt je af waar ze de energie vandaan blijft halen.

Haar stem draagt ver en het minste dat je kunt zeggen is dat ze heel aanwezig is. Ze filosofeert er graag op los. Als ze in haar atelier zit hoor ik de muziek soms tot in huis. Dan kun je haar zien dansen. Ze huilt bij een droevige film. Maar als het erop aankomt, gelooft ze alleen maar wat ze ziet. Ze is gewoon slimmer dan ik.

En ze heeft een groot hart. Want hoewel ze de moederliefde moest ontberen, zit er een warme moeder in haar verscholen. Wij hebben geen kinderen maar onze huisdieren laten het geregeld blijken: ik ben om mee te spelen, zij krijgt de liefdevolle likjes, op haar schoot trappelen ze, vallen er in een diepe, zorgeloze slaap. Ook klanten uit ons café of bezoekers van haar creatief atelier hebben me achteraf al meermaals laten weten hoeveel ze aan haar wijze raad en bemoedigende woorden hebben gehad.

Meestal voegen ze er dan nog eens aan toe wat voor een gelukzak ik eigenlijk ben. Maar dat weet ik al lang.

https://www.facebook.com/Vzwdewekker-437224500431267

https://dewekker.be/2022/01/30/edenkunstenaargreetdesal/

BRIEF AAN ARNO IN IEDEREEN BEROEMD

 Iedereen beroemd: Een brief van Rino aan Arno

Muziek zalft, verstrooit, geeft moed. In deze week van de Belgische muziek schrijft Rino een brief aan zijn muzikale held Arno, die - zonder het te beseffen- er altijd voor hem was. 

WEESGEDICHTEN IN AALST (MET DANK AAN REINOUT VERBEKE)

Aalst heeft een traditie van raamschilderingen tijdens carnaval. Utopia Aalst pakt nu voor #poezieweek uit met meer dan 100 (!) ramen met geletterzette gedichten. Alle 'weesgedichten', zoals ze werden genoemd, vonden via een website in amper zes uur een huis. Poëzie blijkt hier aanstekelijk als corona zelf. Ik koos - als ingeweken West-Vlaming - het gedicht van Rino Feys: 'Mocht het éesn zoverre komm'.

Rino is een fantastische schrijver-chroniqueur-dichter-performer (check 'Microkosmos' en 'Busmins') en een vriend van me sinds ik hem leerde kennen in Vzw Cultuurkapel De Schaduw. Het gedicht is zoals Rino zelf: rechttoe rechtaan. Eén beeld. Daarom raak. Hoe hij al verdriet inoefent, zodat het tenslotte slechts een koud kunstje wordt. Het dialect drijft de doorleefdheid op, en maakt het ook wat zangerig.

Mocht het éesn zoverre komm

Ge moeste n poar kommisjn doen

en kwiste da j binn n eure

were tuus gienk zyn

Moa kstelde mie voarn da j weg wos

voe ooltyd en k hoopte olene moa

da, mocht ut éesn zoaverre komm

da j up nen dag zoe weg zin voe ooltyd

dak my ton eevn gemakkeluk

voarn gienk kunn stelln da j up kommisje wos

en were tuus wos binn n eure