Mijn koffer om met ‘Het geluid van brekend glas‘ door het land te trekken…
#hetgeluidvanbrekendglas #borgerhofflamberigts #appetite #mao #popmuzik #freddybreck #thekinks #doemaar #spiritofeden #nero #manillen #roots #ilovethesoundofbreakingglass
donderdag 16 januari 2025
TROUWSERVIES
Eerst lijkt het alsof het raam beslaat. Algauw worden de druppels groter, daarna is het uitzicht wazig van de regen.
'Je hebt een nieuwe kabouter', zeg ik, een koffiekop afdrogend. Het oortje is verdwenen; de verwonding lijkt oud maar ziet er nog steeds pijnlijk uit. Ik zet hem naast andere slachtoffers in de kast.
'Waar?' Ze tuurt door het onscherpe vensterglas en schudt dan met haar hoofd.
'Maar nee, ze staan er al jaren.'
Ze staart en fronst alsof ze er niets meer van begrijpt. Dan klaart haar gezicht op.
'Ah! Maar die staat hier ook al een tijdje hoor. Herinner je je nog dat vrouwtje van hier recht tegenover, Zulma? Een half jaar geleden hebben ze haar naar een tehuis gebracht. Vierennegentig was ze. Haar kinderen vonden dat ze te oud was om alleen te blijven. Ze beweerden ook dat ze teveel vergat. Zo waren ze bijvoorbeeld bang dat ze op een dag zou vergeten het gas uit te draaien.
"Alsof er geen veiligheid op mijn fornuis zit", zei Zulma. Ze stond geregeld in haar deuropening om een praatje te maken.
Ze spoelt enkele borden af.
'En ze wilde helemaal niet uit haar huis weg.'
We kijken allebei naar de vloeibare kabouter.
'Maar er bleek toch meer aan de hand. Zo arriveerde ze enkele keren in het warenhuis in haar slaapkleed, en toen ze op zo’n keer niet meer wist waar ze woonde, is de politie er moeten bijkomen.'
Ze laat het water uit de wasbak weglopen.
'Daarna heeft ze me haar trouwservies gebracht. Ze zei dat het nog nieuw was, nooit gebruikt, en dat geen van haar kinderen het wou. Ze vroeg me toen ook of ik voor de kabouter kon zorgen. Die mocht ze niet meenemen.
"Het was de laatste man in mijn leven", zei ze.'
De kabouter ziet er wat bleekjes uit, heeft wellicht te lang in de zon gestaan.
Met een schoteldoek veegt ze het aanrecht af. Ik moet enkele kastdeuren openen voor ik zie waar ze de borden wegzet.
Het geraas neemt toe, we kijken eventjes naar het enthousiasme waarmee de druppels te pletter storten. Even snel bedaart het weer.
'Jullie gaan me daar ook nog steken om van me af te zijn.'
'Ik zou voor de zekerheid in een gewone jurk gaan slapen', zeg ik.
Ze geeft me een stomp.
'Moet je zien,' lacht ze plots opgewekt, 'hoe hij daar staat te blinken!'
De kabouter grijnst ons vanonder een kleine rozelaar toe. Misschien heeft Zulma hem ook gekregen van iemand die naar een tehuis moest.
Ma veegt haar handen aan haar schort af terwijl ze haar tuin overschouwt.
'Je moet toch eens kijken hoe schoon alles glinstert... Een cappuccinootje?'
Ze vult de waterkoker en schept twee lepels Nescafe koffiepoeder in echte cappuccino koppen. Terwijl we wachten tot het water kookt, staren we opnieuw door het raam naar de tuin. Als het toestel begint te brobbelen, giet ze het kokende water bij het poeder en roert eerst in mijn kopje en daarna in het hare.
'Alles is mooier als het regent', mompelt ze, en likt het lepeltje af.
DE STANDAARD, ZATERDAG 18 NOVEMBER 2023, INTERVIEW DOOR LIEVE VAN DE VELDE
Bedankt, Lieve, voor deze samenvatting van het gesprek met Abdullah waarin je zijn wanhoop bijna tastbaar maakt. Wie weet bezit het de kracht om bij de ambtenaar van dienst bij vreemdelingenzaken van die steen terug een hart te maken...
KRIS & MAARTEN
Ik zag Kris voor het eerst in de studio van vrije Radiozender Rolarius die zijn muziekprogramma's destijds de ether instuurde vanuit de Kattenstraat in Roeselare. Toen ik nog in Zarren woonde, presenteerde ik als snotneus een tijdje mijn eigen radioprogramma op Radio Tornado in Handzame en had opnieuw zin gekregen om plaatjes te draaien.
Het is meer dan 35 jaar geleden en hij is niet eens zoveel veranderd. Op enkele kilo's na dan, net als ik trouwens. Kris doet de zaken nog steeds zonder er al te veel omheen te draaien. En hij mag dan ondertussen al zeven jaar burgemeester van Roeselare zijn, je kunt hem moeilijk betrappen op gezwets en holle woorden. Onderstaande reactie bevat dus een dubbel compliment waarvoor dank, Kris & Maarten! 
DANK VOOR DE RECENSIE, STEF BRABANT!
'Zoveel tijd dat we eraan besteden,' zei mijn moeder onlangs nog, ‘en voor wat eigenlijk?' We zaten samen koffie te drinken.
'Elke week poetsen, elke dag koken… Voor je het weet regent het, en merk je er niets meer van dat je de ramen hebt gewassen! En in een oogwenk is dat bord weer leeg!’
Maar wat doet het deugd als je dan een berichtje krijgt zoals van Stef hieronder. Als je van iedere hap zit te genieten. Als de zon dan plotseling door dat raam valt!
31 OKTOBER 2023
Op zaterdagmorgen blijft Abdullah's stoel leeg. Nadine, een gepensioneerde vrouw die zich over hem ontfermt, belt me halverwege de voormiddag om te laten weten dat hij bij haar thuis is.
'Hij is een wrak', zegt ze.
Sedert de avond voordien heeft hij niets meer van zijn familie in de Gazastrook vernomen. Er is ginds geen internet meer, elk contact werd verbroken. Tegelijk zijn de aanvallen in Gaza toegenomen en worden er tanks ingezet.
Het is de tweede poging, de eerste keer struikelde men over het feit dat hij de originele huwelijksacte niet meer had. Dat werd rechtgezet en hij startte een nieuwe procedure. Het is gissen wat deze keer de reden is, want die wordt niet vermeld.
'Nu zit hij ermee in dat zijn vrouw het bericht ginds ook te zien krijgt zodra ze daar weer internet hebben', zegt Nadine. 'Want ook zij gaat af en toe op de website van de Dienst Vreemdelingenzaken kijken hoe de situatie er voorstaat. Hij weet wel dat het nu niet zoveel uitmaakt of ze mag komen of niet, dat er ginds momenteel toch niemand wegraakt. Maar ze had er al haar hoop op gevestigd dat het dossier deze keer in orde zou zijn en als ze dan toch moet sterven, dan liever in de wetenschap dat ze hier tenminste welkom was.'
Het zijn toevallig ook de laatste dagen dat hij bij ons werkt. Meestal hangt er dan een wat uitgelaten sfeer en trakteren we om beurten met iets lekkers, maar nu is dat niet aan de orde. Hoe kun je genieten als je geliefden zich in zo'n penibele situatie bevinden? Zijn wanhoop is besmettelijk, zo dichtbij is de oorlog hier nog nooit geweest.
'Kan ik niet wat langer blijven werken?' vroeg hij me vorige week. 'Al is het maar voor enkele weken. Of dagen. Want wat moet ik nu thuis doen, Rino? Wachten en de hele tijd denken, dat is niet goed voor me.' Maar als ik informeer, blijkt dat het onmogelijk is. De termijn dat hij moest werken, is afgerond en de administratieve windmolens - het lijkt wel of ze samenspannen - verhinderen blijkbaar elke vorm van mededogen en menselijkheid.
VOORSTELLING VAN HET GELUID VAN BREKEND GLAS, GEFILMD DOOR BERT WAARVOOR DANK
Nooit écht geloofd dat ik een boek zou schrijven. Ook na het scenario van ‘Altijd Ergens Oorlog’ of na mijn eerste twee kringloopboeken, ‘Kruimels’ en Microcosmos’ - hoe trots ik op dat alles ook ben - had ik nog steeds niet het gevoel dat ik een schrijver was. Nu pas, bij dit boek, waarvoor ik diep ben afgedaald naar mijn vroegste kinderjaren, klopt het plaatje.
Ook al is dat niet meer in de mode, er kwam een geboortefeestje bij kijken. Dat ging door in ARhus, De Munt, de Roeselaarse stedelijke bibliotheek die daarvoor de juiste plaats bleek.
Ontzettend blij met deze ingekorte impressie van de avond door Bert, die alles heeft gefilmd: het woordje vooraf van Kris Declerq, uitgever Sam De Graeve en het interview met Johan Vandenbroucke over ‘Het Geluid van Brekend Glas’.
Klik op de foto voor de film (op Facebook):
25 OKTOBER 2023
‘De gsm van mijn vrouw is dood’, zegt Abdullah waarmee hij bedoelt dat de batterij van haar toestel leeg is.
‘De gsm van mijn vader werkt wel nog. Mijn moeder, die suikerziekte heeft, zei vanmorgen dat ze nog vier dagen medicatie kan nemen. Ze vertelde ook dat ze gisteren zagen hoe een raket neerkwam op mensen die stonden te wachten bij een bakker. Het was verschrikkelijk. De hele tijd vallen nu bommen. De wijk waar mijn familie woonde, is weg, met de grond gelijk gemaakt. Nergens is het nog veilig. Ik ben de hele tijd bang, bang dat ik het nieuws zal krijgen dat mijn familie er niet meer is.’
In de namiddag zie ik hem plots tussen de winkelrekken staan, een beetje verloren, alsof hij verdwaald is. Zijn gezicht oogt vermoeid. Geen wonder, hij slaapt al dagenlang niet, bang dat hij een bericht zal missen. Als ik dichterbij kom, schudt hij het hoofd.
‘Mijn neef is dood. En zijn vrouw en drie kinderen. Hun huis werd vanmorgen getroffen door een bom.’ Hij zwijgt en haalt de schouders op. Ik weet ook niet meer wat nu nog te zeggen.
Het is een wonder dat hij de energie vindt om hier onder deze omstandigheden te werken. Maar misschien is dit voor hem nog een laatste houvast. Of een manier om eventjes aan de ellende te ontsnappen. ’s Avonds helpt hij met de kassa te tellen.
‘Ga naar huis,’ zeg ik, 'je hebt genoeg gedaan voor vandaag.’
‘Nee Rino, ik help tot het werk klaar is.’
‘Mijn vrouw draagt nog steeds dezelfde kleren als op de dag dat ze moest vluchten, twee weken geleden. Ze kan zich ook niet wassen. Er is geen water meer. ‘Ik ben dood’, zegt ze. Langs alle kanten wordt mijn familie opgejaagd, ze kunnen nergens naartoe.’
Voor hij vertrekt, komt hij zijn aankoop tonen, zodat ik zijn briefje kan aftekenen. Hij heeft zo'n groot hoofdkussen gekocht en drukt zijn hoofd in de ene helft, met zijn ogen dicht zodat het is alsof hij rechtop staat te slapen.
En zegt stil, alsof het alleen maar voor zichzelf bestemd is: ‘Ik hoop dat mijn vrouw op een dag haar hoofd naast het mijne op dit kussen zal kunnen leggen.’
DE DOOD VAN JOHN LENNON
Het sneeuwt. De winter is vroeg begonnen, dit jaar. Alles ligt onder een wit laagje bedolven, verstild, als in een diepe slaap. Voor de rest is het een dag zoals alle andere. Ik ben naar school geweest, net als mijn broer en zus. Mijn vader komt thuis van zijn werk, zoals gewoonlijk ruikt hij vaag naar kalk, de buitenlucht en sigaretten. We eten samen voor avond, moeder schept gekookte aardappelen in ons bord dat ze verder aanvult met bloemkool met kaassaus en een kotelet. Na de maaltijd begint ze aan de afwas, mijn zus en ik drogen af. Ons broertje steekt alles weg en heeft daarvoor geregeld een stoel nodig. Mijn vader heeft de haard aangestoken en de tv aangezet en zit nu, een appel in kwartjes snijdend, in zijn zetel. Wij ploffen ons in de driezit ernaast terwijl moeder nog bezig is met het schoonvegen van fornuis en aanrecht. Mijn wangen en oren gloeien weldadig. Gewoon een dag zoals alle andere dus.
Tot dat moment. Het moment dat er plots een man in beeld komt. De opname is van slechte kwaliteit, maar dat lijkt net bij te dragen tot het bevreemdende van dit moment. Hij draagt een wit kostuum met brede broekspijpen en heeft een bril op met kleine, ronde glazen. Zijn baard en lange haren ogen onverzorgd. Hij zit aan een vleugelpiano waarop hij een eenvoudig maar betoverend deuntje speelt, ondertussen met een ijle stem zingend terwijl zijn vingers de toetsen zelfverzekerd aanslaan. Hij heeft het over een wereld zonder godsdienstwaanzin, zonder hebzucht of honger. Over het ontbreken van grenzen en over geweldloosheid. Wie is deze man, die hypnotiserende verschijning daar in het midden van dat verstoorde beeld waar ik mijn ogen niet van kan afhouden?
'Het is één van de Beatles', zegt vader. Hij heeft het eerder al over de Beatles gehad, het is te zeggen, ze figureren in een van vaders vaste grappen in gezelschap: 'Weet je waarom de Beatles nooit kaarten? Paul mekaartnie!'
Ineens verspringt het beeld weer naar de nieuwslezer terwijl de muziek naar de achtergrond verdwijnt en zo komen we te weten dat dit John Lennon is, die de nacht voordien in de deuropening van zijn woonst met twee kogels in de rug, en toen hij zich omdraaide, met nog twee kogels in de linkerschouder werd neergeschoten door Mark Chapman, voor wie hij eerder die dag op dezelfde plaats zijn nieuwe plaat, 'Double Fantasy' had gesigneerd. Lennon werd zwaar bloedend met een politiewagen naar het ziekenhuis gebracht, waar hij overleed. Chapman schoot de Beatle dood omdat hij jaloers was op diens succes.
'Ik verlangde zo naar roem dat ik bereid was alles te geven en een mensenleven te nemen', zei de moordenaar tegen de agenten.
De emoties gieren door mijn lijf en tot mijn verbazing wellen er tranen in mijn ogen en dat voor iemand wiens naam ik tot voor twee minuten nog nooit heb gehoord! Maar er zijn verzachtende omstandigheden: eerst krijg je de mooiste muziek uit de hele wereld te horen waarna je moet vernemen dat de uitvoerder die voor geweldloosheid pleitte, het slachtoffer werd van compleet zinloze agressie en nu is hij dood. En daarnet nog wist ik niet eens dat hij leefde!
'Jah…', zegt mijn vader met een diepe zucht, terwijl hij het klokhuis verwijdert uit het partje appel dat hij zonet heeft geschild. Aan zijn toon te horen kunnen we ons maar het beste schrap zetten.
'Het is nu helemaal gedaan met kaarten voor de Beatles.'
DE COVER VAN 'HET GELUID VAN BREKEND GLAS'
Ik haalde 'Kruimels' en 'Microkosmos' - mijn vorige boeken - traag uit mijn tas tevoorschijn, als was het een verrassing, en legde ze vol trots voor de neus van Sam, de uitgever, op zijn bureau. Hij staarde een tijdje aandachtig naar het stel en zei toen zonder een spoor van ironie in zijn stem: 'Voor de verandering zal het deze keer een boek met een mooie cover worden.'
Ik onderdrukte mijn ogenblikkelijk de kop opstekende gekwetste gevoelens, knipoogde geruststellend naar de twee boeken en dacht een beetje meewarig: 'One can only try...'
Maar verhip en bij Odin en al wordt het sentiment omtrent mijn eerste twee boeken er niet minder om: hij heeft het toch maar gedaan!
18 OKTOBER 2023
'Heb je het gehoord?'
Het is ochtend, Abdullah is net binnengekomen. Verslagenheid en boosheid strijden om een plaats op zijn gezicht.
'Achthonderd Rino! Achthonderd! Kinderen, moeders, bejaarde mensen!' Ik knik, ja, ik heb het in het nieuws gezien gisteravond.
'En meer dan duizend mensen liggen nog onder het puin!' Hij grijpt naar zijn gsm, scrolt over zijn scherm, 'Kijk hier, allemaal kinderen, allemaal dood! Zie jij Hamas? Nee, want Hamas is niet daar, alleen maar kinderen! Een school, een ziekenhuis waar mensen komen schuilen. Kijk, een vader met zijn dode kind in de armen! Netanyahu is gek geworden! Gek! En de wereld kijkt toe en laat hem begaan!'
Ik kijk naar de foto van een huilende man met een kind in zijn armen. Abdullah scrolt verder, toont me een zaal vol kleine menselijke gedaantes die op de grond liggen, sommige bedekt met bloed besmeurde lakens maar ook een paar waarbij niets ze aan het zicht onttrekt: kleine verhakselde lichamen, bloederige, hompen vlees. En daartussen ontroostbare moeders en vaders, uitzinnig van verdriet.
'Hoe is het met jouw familie?'
'Ik weet het niet Rino. Hoe kan ik het weten? De situatie verandert de hele tijd. De laatste keer dat ik ze hoorde, was alles nog goed. Maar dat kan elk moment omslaan. Ginds is niemand veilig, elk moment kunnen zij sterven! Er is geen eten, geen water, geen elektriciteit, geen internet! De mensen zijn afgesneden van de wereld! Mijn moeder en vader, ze zijn oud en hebben hun medicijnen niet. In de apotheek is niets meer te vinden. Zelfs in het ziekenhuis hebben ze niets! Ook daar is er geen water of elektriciteit. De dokters zijn afhankelijk van de hulp konvooien met geneesmiddelen die niet mogen komen. 'Wij zijn dood', zeggen de mensen daar. Mijn broers en zussen zitten er vast met hun gezin, allen met kinderen. Mijn vrouw en haar familie. Mijn neven en nichten. Het maakt niets uit welke kant ze uitgaan want ze zitten als ratten in de val. En ik kan niets doen, niets voor mijn familie, niets voor mijn geliefden. Maar elk moment kan ik telefoon krijgen! Elk moment kunnen zij sterven!'
Zijn ogen puilen uit, hij roept, hij briest, maar ik weet dat hij het niet tegen mij heeft, hij voert zijn eigen strijd en vaart uit tegen de wereld die kijkt en luistert maar niets onderneemt.
'En waar is Hamas nu?'
'Hamas is niet dom Rino. Zij nemen geen risico. Zij houden zich schuil in een systeem van gangen en ruimtes onder de grond.'
's Middags zit hij tegenover me aan tafel. Ik zie hoe hij beeft, zijn hele lichaam siddert terwijl hij naar het schermpje van zijn gsm kijkt. Hij schudt het hoofd terwijl hij het toestel opzij legt.
'Mijn familie is op de vlucht maar zij kunnen nergens heen. Een neef van me is teruggekeerd naar de plek waar hij woonde. 'Het gevaar is overal', zegt hij, maar ook dat het een spookstad is geworden, bijna iedereen is er vertrokken. En alles is kapot. De huizen en appartementen waar mijn familie tot over enkele weken woonde: alles is er met de grond gelijk gemaakt. En ik krijg net het bericht dat er opnieuw beschietingen zijn begonnen. Maar iedereen is weg en alles is kapot! Waarom dan toch Rino? Het is verkeerd wat Hamas heeft gedaan: onschuldige mensen vermoorden. Het is verkeerd maar het is hun manier om aandacht te vragen voor de Palestijnse zaak. Want waarom vind iedereen het zo erg dat Rusland Oekraïne wil overheersen en lijkt het niemand te kunnen schelen dat Israël al jarenlang hetzelfde doet in Gaza? Zijn wij een minderwaardig volk misschien?'
'HET GELUID VAN BREKEND GLAS' OP SPOTIFY
Johan Vandenbroucke peilde tijdens het interview op vrijdagavond, of we er niet aan hadden gedacht om een soundtrack bij het boek te stoppen, aangezien er zoveel muziek in de verhalen kwam kijken. Het toeval wou dat ik een week daarvoor met een lijstje op Spotify was begonnen met songs of artiesten die deel uitmaakten van, of verwezen naar een of ander verhaal. Met 'Rote Rosen' van Freddy Breck en 'Rozen voor Sandra' van Jimmy Frey natuurlijk, maar verder ook met The Kinks, Prefab Sprout, Dr. Feelgood, Van Morrison, Nick Lowe, M. en Bob Marley + de openingsdeuntjes uit series zoals Derrick, Bonanza, Star Trek of The A-Team...
Voor de liefhebbers, klik op de afbeelding om naar de lijst te gaan:
13 OKTOBER 2023: VOORSTELLING VAN 'HET GELUID VAN BREKEND GLAS' IN ARHUS, ROESELARE
'Op het eind van een drukke werkweek is niets zo verkwikkend als de geboorte van een nieuw boek vol prachtige verhalen over het leven zoals het was toen de wereld nog overzichtelijk leek. Wat dit boek extra glans geeft, is dat de auteur, de uitgever en de boekhandelaar bijzonder fijne mensen zijn. Enfin, lees ‘Het geluid van brekend glas’ van Rino Feys en neem een duik in het West-Vlaanderen van weleer. Ook leesbaar voor andere inlanders.'
11 OKTOBER 2023
Het is middagpauze. Abdullah zit in elkaar gedoken op zijn stoel. Sinds het opnieuw losbarsten van het geweld tussen Hamas en Israël draagt hij zijn Arafat sjaal. In het voorbijlopen maak ik een opwaartse beweging met mijn kin: hoe is het met je?
Gebarentaal is universeel, hij haalt de schouders op. Hij hoeft ook niets te zeggen. We weten hier allemaal hoe het met hem gaat.
Het is zijn laatste maand, op 31 oktober zit zijn traject erop. Hij stond meestal aan de kassa en lette erop dat onze winkel er piekfijn uitzag. Ook al had hij altijd grote zorgen, want zijn vrouw woonde nog steeds in de Gazastrook waar er blijkbaar altijd problemen zijn. Hij vertelde hoe ze het daar met vier uur elektriciteit per dag moeten doen en hoe de watertoevoer er geregeld afgesloten wordt. Nu en dan is er een beschieting, of slaat er ergens een raket in - het is er dagelijkse kost.
'Het is geen leven en er moet iets gebeuren maar ik ga niet akkoord met de werkwijze van Hamas. Zij dagen de Israeliërs uit en de Palestijnse bevolking is er de dupe van.' Hij protesteerde enkele jaren geleden tegen het plaatsen van raketwerpers in de buurt waar hij woonde, kreeg daarbij steun van familie en buren en haalde zich daarmee de woede van Hamas op de hals. Uiteindelijk is hij gevlucht. Toen hij bij ons aan de slag ging, probeerde hij zijn vrouw naar hier te halen maar de gezinshereniging werd in eerste instantie op basis van verloren gegane documenten geweigerd. De beschikbare kopieën werden niet erkend. Een nieuwe procedure werd inmiddels opgestart, het verdict volgt in januari 2024.
‘Maar nu is alles kapot, Rino’, zucht hij. ‘Het is heel moeilijk om mijn familie te bereiken. Eerst vernam ik nog dat mijn moeder met familieleden naar het zuiden was gevlucht en mijn vader met een broer naar het noorden. Zij zijn niet samen zodat er toch iemand overblijft als de ander het niet overleeft. Maar de Gazastrook is slechts veertig kilometer lang! De gesprekken door de telefoon werden overstemd door de vreselijke knallen waarmee Hamas raketten voor de deur van mijn familie afschoot.
Zaterdagnacht slaagde ik er niet meer in om mijn familie te bereiken, de elektriciteitsvoorzieningen waren gesaboteerd. Niemand wist wat er ginds aan de hand was. Pas op zondagavond kon ik mijn familie opnieuw bereiken, het was om gek te worden!
Toen vernam ik dat mijn vrouw met haar invalide moeder was gevlucht omdat er aangekondigd werd dat de buurt waar ze woonden onder vuur genomen zou worden. Drie uur later was het zover, de hele wijk werd gebombardeerd. Van het huis waar mijn vrouw woonde, is niet veel meer over. Iedereen is op de vlucht. Het heeft geen zin dat mijn vrouw de grens met Egypte probeert te bereiken want haar paspoort ligt in de ambassade in Jeruzalem vanwege de nieuwe procedure tot gezinshereniging die hier werd opgestart. Enkel met de originele papieren kun je de grens daar oversteken. En gisteren maanden de Israëli's de Palestijnse bevolking aan om de Gazastrook te verlaten maar even later namen ze de grensovergang onder vuur! Waarom toch Rino? Oké als Israël en Hamas problemen hebben met elkaar maar waarom moeten de gewone mensen daarvoor opdraaien?
Mijn vrouw woont sinds zondag bij haar zus. Maar deze voormiddag kreeg ik het bericht dat ze er halsoverkop vertrokken zijn omdat er ook daar beschietingen zijn begonnen. Nu is mijn vrouw samen met haar zus op de vlucht. En ik kan opnieuw niemand bereiken.’ Hij gaat rechtop zitten.
‘Ik hoop dat alles goed komt.‘ Hij knikt, spreekt zichzelf moed in. ‘Alles komt goed. Alles komt goed.’ Het lijkt wel een mantra.
‘Alles komt goed.’
MET DANK AAN LEVI VERBAUWHEDE!
'Als je er intensief mee bezig bent, worden je herinneringen heel levendig. Plots zag ik opnieuw de tafel en stoelen staan in mijn ouderlijk huis, zag ik de schilderijen hangen. Alles kwam terug. Het was fantastisch om in de tijd te reizen.'
Ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen! Dank, Levi Verbauwhede 
DOKTER VOGELS
Ik ben net op pad met een nieuwe medewerker wanneer iemand aan de panden van mijn winkeljasje trekt: het blijkt het kleine, wat kromlopende hoogbejaarde besje dat hier met grote tussenpozen over de vloer komt. En zoals steeds schommelt ze ongeduldig heen en weer, wipt ze van het ene been op het andere.
'Zeg, je kunt me niet even helpen zeker? Ik vind hier geen enkel boek over kruiden, dat is toch niet mogelijk, echt waar, maar ik heb alles al bekeken en …' en nerveus kwebbelend loopt ze verder, alsof het gesprek de lijm is waarmee ik aan haar vastzit en niet anders kan, wel met haar mee moet komen. Ik stel aan de nieuweling voor dat hij eerst zijn pauze neemt en loop haar dan achterna, voor ze in paniek raakt, zoals de eerste keren dat ze hier kwam, toen we haar nog niet goed kenden en ze de winkel geregeld op stelten zette.
'Je hebt hier laatst toch een boek over kruiden gekocht?'
Ze draait zich om en grijpt mijn arm stevig beet, als is het haar laatste houvast en met grote, uitpuilende ogen kijkt ze me aan.
'Ja! Over de geneeskrachtige eigenschappen van kruiden, dat is wat ik zoek! Heb je het hier nog ergens staan misschien?' Maar mijn ogen spreken boekdelen, het is te zeggen, je ziet meteen dat ze nergens van weten en hoofdschuddend overloopt ze de ruggen, 'Dat kan toch niet, zeg niet dat je het niet meer hebt!'
'Maar je hebt het hier zelf gekocht en daardoor is het weg. En als je het boek al hebt, waarom wil je het dan nog een keer?' Ze gooit snel een blik om zich heen, als om er zeker van te zijn dat we hier alleen staan, dat er zich geen ongewenste luisteraars in onze buurt bevinden en wenkt me dichterbij.
'Ze hebben mijn boek gestolen', krast ze. 'Ze komen binnen als ik niet thuis ben en nemen al mijn spullen mee. Ik mocht ze nooit een sleutel gegeven hebben!'
'Kun je niet kijken voor een ander slot?'
'Ik heb dat slot al minstens tien keer laten vervangen!' Ze schreeuwt het voor heel de winkel maar bedaart wanneer ze voelt dat iedereen ineens naar ons kijkt en mompelt: 'Ik begrijp er ook niets van.' En dan, alsof het drama nu pas ten volle tot haar doordringt, slaat ze haar handen op haar wangen en begint te jammeren: 'Dus dat boek heb je hier niet meer staan?'
'Het zou me verbazen,' zeg ik, 'want jij hebt het meegenomen'.
'En wanneer komt het nog eens binnen?'
Het is aandoenlijk zoals ze naar me staat te kijken, alsof ik daar iets zinnigs over te zeggen heb.
'Ik weet het, ik weet het,' ze mompelt het, alsof ze me gerust wil stellen maar dan zwelt het volume weer aan, 'en toch, het is zo'n goed boek, ik moet het gewoon terug hebben. Er staat in hoe je medicijnen maakt met kruiden…'
'En heb je hier vandaag al eens rondgekeken?' Ze schuimbekt bijna, terwijl ze zich brullend naar me toe draait.
'Natuurlijk, maar het zit er niet!'
'Waar heb je gekeken?'
'Wel, hier', ze wijst naar de kookboeken, 'en hier', we kijken naar de hobbyboeken, 'en hier', en nu wijst ze naar het rek met planten en dieren.
'Och,' roep ze, 'och, een boek van dokter Vogels!' Enthousiast vist ze een leesbril uit haar handtas, pakt het boek vast en bestudeert het eventjes, 'ah neen, het gaat gewoon over vogels' en plaatst het boek terug.
'Je mist ze natuurlijk altijd pas wanneer je ze echt nodig hebt,' sakkert ze tegen de boekenrekken en dan weer rechtstreeks tegen mij terwijl ze enkele keren aan mijn mouw trekt en vertwijfeld omhoog kijkt met die grijsblauwe ogen, 'je zult toch voor me uitkijken hé?'
'Ik zal alles doen wat ik kan', zeg ik en ze lacht.
'Allez, ik wist dat ik hier moest zijn. Heb je mijn nummer nog?' Ik besef dat ze alleen maar hoort wat ze wil horen terwijl ze verrassend krachtig in mijn arm knijpt.
'Bel me als het boek binnen komt, dan kom ik er zo snel mogelijk om.'
Abonneren op:
Posts (Atom)
